46 



DZUŁ II. — GEOLOGIA Z CHEMIA 



nastręcza znaczne, a niekiedy nawet nieprzezwyciężone trudności. Stąd na 

 oznaczenia p. Szadeckyego musimy zapatrywać się z pewnym sceptycy- 

 zmem. Zupełnie słuszną natomiast uwagę Szadeczky zwraca na wielkie na- 

 tężenie deformacyj mechanicznych minerałów granity tatrzańskie składają- 

 cych, — deformacyj, które w górach tak spiętrzonych są rzeczą zupełnie 

 normalną. 



Co dotyczy składu chemicznego skał krystalicznych Tatr, to wiado- 

 mości nasze w tym względzie ograniczają się tylko do czterech analiz gra- 

 nitu p. Morozewicza i jednej Strenga, inne skały pod względem chemicz- 

 nym wcale badane dotąd nie były. Nie posiadamy również żadnych ba- 

 dań dotyczących natury chemicznej minerałów skałotwórczych, t. j. tych 

 minerałów, z których składają się granity, dyoryty, łupki krystalicz- 

 ne i t. d. 



Pragnąc choć w części lukę tę wypełnić, zająłem się z inicyatywy p. 

 J. Morozewicza rozpoznaniem składu chemicznego najważniejszych z tych 

 minerałów skałotwórczych, oraz bliźszem zbadaniem mikróskopowo-petro- 

 graficznem skał mniej w Tatrach znanych, jakiemi są wyżej wzmiankowa- 

 ny dyoryt i łupek amfibolowy. 



Zanim przystąpię do wykładu rezultatów mej pracy wyrazić muszę 

 przedewszystkiem serdeczne podziękowanie p. Józefowi Morozewiczowi za 

 łaskawe pozwolenie korzystania ze swych zbiorów skał tatrzańskich, jak 

 również za życzliwe rady i wskazówki, których mi nigdy nie szczędził przy 

 wykonaniu mej pracy. 



Wykład ten zacznę od minerałów, wchodzących do składu grani- 

 tów tatrzańskich, następnie zaś przejdę do opisu łupków amfibolowych 

 i dyorytów, oraz minerałów, te skały tworzących. 



I. /W i l< i. 



A. Miki białe. 



Wszystkie miki białe, których rozbioru chemicznego dokonałem, wy- 

 dzielone były z granitu muskowitowego,. t. j. granitu, w którym znajduje się 

 tylko jedna mika biała. Granit właściwy, posiadający w swym składzie obie 

 miki (muskowit i bioty t), nie mógł być użyty w danym przypadku jako 

 materyał, z którego można byłoby oddzielić jećlnę z tych mik, a to dla- 

 tego, że obie one, tak muskowit jak i biotyt, mają zbliżony do siebie cię- 

 żar właściwy (od 2,7 do 3,2), nie można więc było używać w tym razie 

 zwykłego sposobu oddzielania minerałów, a mianowicie sposobu statyczne- 

 go, przy pomocy płynów ciężkioh; pozostawał chyba tylko mechaniczny 

 sposób oddzielenia, mianowicie za pomocą szczypczyków, bardzo długi, zmu- 



