12 



DZIAŁ III. — BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



Rozpoczęty w roku 1893 dragi tom zawiera 1002 gatunki (Discomy- 

 cetes, Tuberinei, Elaphomycetes i znaczną część Pyrenomycetes), Da któ- 

 rych śmierć Dr. J. Sehroetera w r. 1894 zmusiła przerwać wydawnictwo 

 na rodzinie Massarieae. 



Grzyby poznańskie dotąd zupełnie nie były badane. 

 Daleko wyżej stoi znajomość nory mykologicznej w Prusach "Wscho- 

 dnich i Zachodnich. Opracowanie Flory Gdańskiej Reygera przez J. S. 

 Weissa w r. 1825 zawiera obfity materyał mykologiczny. Dodawszy do 

 tego liczne drobne prace Th. Baila i Bob. Caspary i szczegółowe opraco- 

 wania flor mykologiczaych Gdańska przez E '. I , Klinsmanna (1862), Samlan- 

 dyi i Świecia (1890 i 1892) przez P. Hennigsa; Elbląga przez F. Kaufmanna 

 (1891), Pucka, Wejherowa i Lęborka przez P. G-raebnera (1895), łatwo mo- 

 żemy się zoryentować, jak szybko postępuje grzyb o znawstwo w Prusiech, 

 chociaż zestawienia wszystkich dotąd obserwowanych form w tych prowin- 

 cyach jeszcze nie posiadamy. 



Początek w badaniu grzybów litewskich zrobili X B. S. Jundzitt, J. 

 E. Gilibert, J. JundMU; w ostatnich czasach M. Twardowska zajmowała się 

 śluzowcami, a Fr, Błoński dwukrotnie zwiedził Puszczę Białowieską i ogło- 

 sił dosyć bogaty materyał, do rozmaitych działów mykologicznyoh na- 

 leżący. Inne obserwacye mniejsze mają znaczenie. 



Grzyby Podola, Ukrainy i Wołynia są bardzo mało zbadane. M. Lew- 

 czenho robił spostrzeżenia w pow. radomyskim a Walc i Riszaioi w oklio- 

 cach Kijowa badali śluzówce i inne grzyby. 



Jeżeli zwrócimy uwagę, jak tam wysoko stoi florystyka roślin kwia- 

 towych, zarodniowców, a nawet glonów, Galicya dotąd jest względnie sła- 

 bo zbadana. Duża lista grzybów galicyjskich, zawarta w pracy A. Za- 

 wadzkiego (Enumeratio plantarum Galiciae et Bucovinae 1835) na bibliografi- 

 czną tylko zasługuje wzmiankę. 



Później znów tylko J. Krupa badał florę mykologiczną Tatr i Lwo- 

 wa. W trzech przyczynkach jego mieszczą się śluzówce, śnieciaki, rdzaki, 

 podstawczaki, woreczniaki. M. Raciborski przyczynił się do poznania 

 śluzowców krakowskich i rdzaków. Prócz tego wiele wskazówek znaleźć 

 można w pracach Kalckbrennera, Hazslinskyego nad węgierskiemi grzyba- 

 mi, w dziełku Behma (Ascomycetes Lojkani 1882) i niektórych innych. 

 Na ogół znajomość flory mykologicznej galicyjskiej bardzo dużo pozosta- 

 wia do życzenia. 



W Królestwie Polskiem najlepiej zbadane są podstawkozarodnikowe 

 i śluzówce, te ostatnie dzięki obserwacyom J. Alęxandrowicza i L. Noica- 

 kotoskiego. Inne działy, chociaż przez badających nie były pomijane, w każ- 

 dym razie są jeszcze tak mało poznane, że dopiero po dokładniejszem zba- 

 daniu będzie mogło być dokonane zestawienie gatunków. Na teraz przed- 

 stawiają otwarte i wdzięczne pole do spostrzeżeń. 



