ST. OHBLOHOWSKI. — GRZYBY. 



33 



ausa, Franciszka Błońskiego i Stanisława Ckełchowskiego. Systematy- 

 cznie przeprowadzone przez nich badania w okolicach naszego stołecznego 

 miasta wykazały mimo niezbyt sprzyjającej w tym roku dla rozwoju 

 grzybów pory, nadzwyczajne bogactwo i różnorodność gatunków, wśród któ- 

 rych znalazło się kilka przedtem nigdzie nie obserwowanych i nie opisa- 

 nych. Pierwsza wiązanka obserwacyj w tym kierunku uczynionych, ogło- 

 szoną została przez Juliana Steinhausa J ) w Hedwigii w Lipsku w r. 1887. 

 Autor opisał szczegółowo dyagaozy łacińskie trzech nowych gatunków: Bus- 

 sula polonica, Coprinus sulcato-crenatus i Agaricus (Lepiota) Stęinhausi Pemig; 

 z nich dwa ostatnie zakomunikowane listownie P. A. Saccardo weszły 

 w skład wydawanego przez niego ,,Sylloge fungorum omnium hucusque 

 cognitorum" (Volumen V. Agaricineae Patayii 1887) na str. 45 i 1109. 



Agaricus Stęinhausi Penzig bezzaprzeczenia jest nowym gatunkiem; na- 

 leży do grzybów egzotycznych; został widocznie przywieziony z okolic 

 zamorskich z roślinami cieplarnianemi i u nas się zaaklimatyzował w szklar- 

 niach w wazonach z pomarańczami. Według p. Saccardo najwięcej ma po- 

 dobieństwa do Agaricus (Lepiota) deliciosus Berki. (Decades Fungorum 

 N. 244) z gór Himalajskich i Agaricus (Lepiota) continuus Berki. (Decades 

 Fungorum N. 141) z Cejlonu, lecz ma wydatne i wyraźne od nich różni- 

 ce. Bussula polonica według F. Błońskiego (Pamiętnik Fizyogr. T. XIV, 

 Dz. III. str. 78) ma być synonimem Bussula foetens Pers.; nie widziałem ży- 

 wych okazów tej serowiatki, więc zdania tego potwierdzić lub obalić nie mo- 

 gę; o ile jednak z opisu wznosić sobie pozwalam, różnice między temi ga- 

 tunkami są zbyt duże, aby je za jeden uznać można; również rysunek po- 

 dany w ,,Agaricineen Studien" 1888. Tab. V, fig. 24 e i f nie odpowiada 

 Russula foetens. 



Coprinus sulcato-crenatus Steinh. stanowczo jest synonimem Coprinus 

 Schroeteri Karst. (Hattswampar B. I p. 543). Przytoczona u. P. A. Saccardo 

 (Sylloge Fungorum Vol. V. p. 1109) dyagnoza jest niewystarczająca i mało 

 uwzględniająca charakterystyczne cechy tego gatunku; z tego też względu 

 niemając innych źródeł, uważałem gatunek Steinhausa za odrębny. Dopiero 

 w dziele J. Schroetera (Die Pilze Schlesiens B. I, p. 517; Coprinus Schroe- 

 teri Karst. został tak doskonale opisany, źe nie mam najmniejszej wątpliwo- 

 ści, iż Steinhaus pod nazwą Coprinus sulcato-crenatus ten anie inny gatu- 

 nek opisał. Dosyć jest sprawdzić tożsamość kształtów i wymiarów zaro- 

 dników, kolor kapelusza, cechy trzoaa, przyczepienie blaszek, przysychanie 

 i zwijanie się brzegów kapelusza i t. p., aby przekonać się, że mamy tu do 

 czynienia z tym samym gatunkiem. 



') Julius Steinhaus. Fangi nonnuli novi, Hedwigia 1887, Hefc. IV, V. 



Pam. Fizyogr. — Tom XV Dział III — 5 



