44 



DZAE III. — BOTANIKA I ZOOLOGIA. 



Dodaję również kilkanaście stanowisk zanotowanych w okolicach Na- 

 łęczowa i Ojcowa. 



Dla ścisłości historycznej wreszcie nadmienić muszę, że w obrębie 

 Królestwa Polskiego zbierały podstawczaki następujące osoby: Vemier by- 

 ły ogrodnik ks. Czartoryskich w Puławach, u którego ładny zbiór malo- 

 wanych podobizn puławskich grzybów widziałem; ŁęJmwsM, kustosz zbiorów 

 Towarzystwa Farmaceutycznego w Warszawie i Konstanty Prószyński, 

 rolnik z gub. mińskiej. 



Uzupełniony najnowszemi zdobyczami mataryał zestawiony przeze mnie 

 w tej pracy, obejmuje do 720 gatunków podsta wozaków; liczba to na kraj 

 nasz względnie nie wielka, gdyż według prawdopodobieństwa, ten odłam 

 flory mykologicznej z czasem dojdzie 1200 gatunków. Na Szląsku, na 

 mniejszej przestrzeni poznanych jest już dotąd, według J. Schroetera 1030 

 gat.; w Finlandyi, według P. A. Kar stena 2 ) 1150; przypuszczam wiec, że 

 liczba przypuszczalnie podana dla Królestwa Pulskiego za wygórowaną uwa- 

 żana być nie może. 



Wobec tego, chociaż spodziewać się należy znacznych zmian i uzu- 

 pełnień w poniżej podanym spisie, uważałem jednak za właściwe i nie 

 przedwczesne usystematyzowanie przyczynków zawartych w tylu rozmai- 

 tych źródłach nie dla każdego dostępnych. Oszczędzi to niejednemu badaczo- 

 wi dużo czasu, który z konieczności poświęcić potrzebowałby na poznanie 

 historyi u nas swej specyalności, ułatwi oryentowanie się przy robieniu 

 obserwacyj i może służyć za wskazówkę, które okolice są lepiej poznane, 

 a które badać należy. Przy tern liczba przeze mnie przytoczona nie jest 

 znów tak małą, żeby zestawienia podstawczaków zaniechać. 



W Niemczech pod względem fizyograncznym doskonale zbadanych, 

 lokalne flory tego działu mykologii są jeszcze szczuplejsze, gdyż np. Me- 

 klemburg według W. Liibstorfa 3 ) liczy 648, Westfalia według Dr. Lindaua 1 ) 

 685 gatunków, a inne jeszcze mniejszą ilość. 



G-rzyby pod względem rozmieszczenia i rozpowszechnienia są roślina 

 mi nadzwyczaj kosmopolity cznemi i granice ich zasiągów są nadzwyczaj 

 szerokie a trudne do ścisłego określenia. Z tego też względu w moim wyka- 

 zie nie przytaczam gatunków, które mogą i powinny być w Królestwie od- 

 nalezione; o ile postępowanie takie przy spisach roślin kwiatowych i wyż- 



*) P. A. Karsten. Hymenomycetes Fermici enumerati. Acta Societatis pro Fauna 

 et Flora Fennica. T II. Nr. 1. Helsingforsiae 1881, str. 40, 8". 



2 ) W. Lilhstorf. Zur Pilzflora Mecklembur^s. II D,'e Bssidiomyceten. Archiv. d. 

 Vereia d. Freund. d. Naturgesch. in Meckl. 50. 1896, str. 25—84. 



3 ) Dr. G. Lindau. Vorstudien zu einer Pilzflora Westfalens. Munster 1892, str. 

 70. 16°. Separatabdr a. d. Jahresbr. d. Westf. Provmzialverein fur Wissenschaft und 

 Kunst. 1891. 



