ST. CHELOHOWSKI. — GRZYBY. 



45 



szych zarodnikowych może mieć racyą bytu, o tyle tu nie wytrzymuje 

 krytyki, gdyż często spodziewanych gatunków daremnie szukamy, a spoty- 

 kamy rzadkości, których obecności w danej okolicy nigdy nie można było 

 przewidzieć. 



W układzie podrzędów, rodzin i rodzajów trzymałem się ściśle syste- 

 matu 0. JBrefelda, rozwiniętego i wyjaśnionego na podstawie jego prac 

 przez jego uczniów G. Lindaua *) i F. Tavela 2 ). "W" systematyzowaniu ro- 

 dzajów i gatunków pozostałem przy układzie Eliasza Friesa 3 ). Chociaż bo- 

 wiem nowsze próby systematyki rodzajów podjęte i przeprowadzone przez 

 Karstena i Schroetera, dążące do rozbijania rodzajów Priesa na mniejsze 

 skupienia, mają bardzo poważne podstawy i są nawet w wielu rozprawach 

 •przyjęte, uważam jednak, że przy zastosowaniu ich do materyału mykologi- 

 cznego z całej kuli ziemskiej zestwionego muszą uledz znacznym zmianom. 



Przegląd systematyczny gatunków poprzedziłem zestawieniem rcdzin, 

 rodzajów i podrodzajów dla przedstawienia polskiego imiennictwa, które 

 w tej gałęzi mykologii, ze względu na jej praktyczne znaczenie, jest do- 

 brze wyrobione. Największą podstawę stanowią nazwy ludowe, które od 

 kilku stuleoi i na całym obszarze Królestwa są stałe dla wielu gatunków- 

 Od ludu najwięcej zaczerpnęli materyału Szymon Syremusz, Kluk, Jun- 

 dziłłowie, chociaż u tych ostatnich widać usiłowania tworzenia nowych 

 nazwisk dla gatunków nie wyróżnianych wśród ludu. Dalsze próby robili: 

 Rafał Czerwiakowski, Berdau, Leon Nowakowski 4 ), A. Zalewski 5 ); wzglę- 

 dnie zaś najwięcej ludowych nazw przystosował i nowych dosyć zręcznie 

 natworzył Franciszek Błoński w czterech przyczynkach; w ten sposób 

 niewiele pozostało dla mnie do uzupełnienia. Unikając z zasady tworze- 

 nia nadmiaru fabrykatów niezgodnych z duchem języka, posiłkowałem się 

 przeważnie nazwami ludowemi, w ostateczności tylko byłem zmuszony za- 

 proponować kilka nowych. 



Wyliczanie gatunków prowadzone jest w następujący sposób: każdy 

 gatunek ma swój numer kolejny dla ułatwienia w końcu zestawień form 

 właściwych każdej miejscowości; gatunki nastręczające wątpliwości, czy rze- 

 czywiście do naszej flory należą i czy właściwie były określone oznaczone 

 są znakiem zapytania. Za nazwą łacińską następuje skrócone nazwisko 

 autora, który pierwszy wyróżnił i opisał grzyb pod tym imieniem; skróce- 



1 ) G. Lindan. Vorstudien zu einer Pilzflora Westfalens. 1892. str. 8—9. 



2 ) Dr. F. von Tavel. Vergleichende Morphologie der Pilze. Jena 1892, str. 208. 



3 ) Elias Fries. Hymenornycetes europaei sive epicriseos systematis mycologici 

 editio altera. Upsaliae 1874. 



4 ) Leon Nowakowski. Grzyby. „Encyklopedya Rolnicza". T. III, str. 56— 75. War- 

 szawa 1876. 



5 ) D. A. Zalewski O powstawaniu i opadaniu zarodników u grzybów. Kosmos 

 1883. Zesz. IV i V Odb. str. 29. 16°. 



