E. MAJEWSKI. — T0P0BK1 KAMIENNE. 



35 



IV. Wnioski. 



W oświetleniu, jakie zdobyliśmy z rozpatrzenia się w warunkach geo- 

 logicznych i topograficznych okolicy, jaśniej przedstawiają się zagadki do- 

 tyczące naszych toporków. 



Naprzód możemy ocenić właściwie rozmieszczenie terytoryalne znale- 

 zisk i zrozumiemy dla czego, ani na południe, ani na północ dalej się nie 

 rozpościerają. 



Umiejscowienie w samej właśnie bramie, łączącej Wschód z Zacho- 

 dem dowodzi nam, że była to własność jakiegoś ludu miejscowego, który 

 nie zostawił obfitych śladów po sobie. Jeśli przypomnimy sobie, że nad 

 samym Bugiem i po lewej jego stronie znaleziono 51+34. razem 85 topor- 

 ków, a nad Styrem oraz po prawej stronie Bugu tylko 184-11, razem 29, 

 zobaczymy, że ludność ta głównie nad Bugiem i to po lewej jego stronie 

 zdradza swoję bytność, że mieszkała tu w czasach, gdy północ i połu- 

 dnie były jeszcze niedostępne. 



W pewnym okresie czasu zmuszoną ona została nagle bronić swych 

 dziedzin. Że broń, którą rozpatrujemy nie należała do napastników, ale 

 do obrońców to zdaje się nie ulegać wątpliwości. 



Za tern przemawiają następujące argumenty: Gdyby to był oręż 

 napastników znajdowalibyśmy go i w znacznie dalszych okolicach t. j. nie 

 byłby on tak umiejscowionym. Byłby on także staranniej wykończonym, 

 gdyż plemiona, wybierające się na podboje lub w dalszą drogę, starają się 

 O najlepsze możliwie uzbrojenie Trudno przypuścić, aby przybysz z dal- 

 szych stron, zamiast zaopatrzyć się wprzódy w porządną broń, użyć miał za 

 główny oręż, zwykłego głazika łupkowego, podniesionego z ziemi lub stru- 

 mienia, żeby go bez najmniejszego zaostrzenia, przewiercił tylko, za- 

 tknął na kij i szedł z nim na niepewne losy. 



Wobec braku innych przedmiotów, które moźnaby poczytywać nape- 

 wno za współczesne z naszemi toporkami, i które rzuciłyby bezpośrednio 

 światło na tę kwestyą, musimy się oprzeć tylko na rozumowaniu, do któ- 

 rego dają podstawę inne zabytki przedhistoryczne, pocbcdzące z tego same- 

 go obszaru. 



Na całym tym obszarze, i znowu tylko na tym, który w czasach 

 przedhistorycznych mógł być zamieszkałym, rozproszoną jest znaczna ilość 

 stanowisk wyrobów krzemiennych. Stanowisk owyoh, nieopisanych do- 

 tąd w literaturze archeologicznej znam więcej nawet, aniżeli stanowisk 

 siekierek z wapienia sarmackiego. Niektóre są obfite w wyroby krze- 

 mienne. 



Otóż przestudyowanie tego materyału naukowego upewniło mię, że 

 większość owych stanowisk narzędzi krzemiennych, należy do niewątpliwie 



/ 



