E. MAJEWSKI. — TOPORKI KAMIENNE. 



37 



dzi. Stan mianowicie zewnętrznej deformacyi całej powierzchni, wyraź- 

 niejszy prawie i silniej występujący, aniżeli na wyrobach z epoki neolity- 

 cznej, gruba robota, nieudolne kształty i neolityczny sposób wiercenia otwo 

 rów, wszystko to przemawia za głębszą starożytnością tych toporków. 



Nawet stratygraficzne warunki, jakkolwiek są za mało jeszcze decy- 

 dujące, przemawiają za erą wcześniejszą od żelaznej. 



Jeśli do tego dodamy rozmieszczenie terytoryalne, odpowiadające naj- 

 lepiej tylko dawno minionym warunkom dostępności kraju — wtedy wypadnie 

 wybrać ostatnie przypuszczenie i odnieść nasze toporki do początku ery 

 bronzowej i przypisać je jakiejś ludności, odciętej szeregiem zapór natural- 

 nych od reszty świata ówczesnego, która padła ofiarą jakiegoś ruchu ludno- 

 ści, sąsiadującej z nią od Wschodu, lub co daleko mniej prawdopodobne 

 od Zachodu. 



Rzucam ten domysł w nadziei, że przecież dalsze badania archeologi 

 czne zagadkę tę jeśli nie całkiem, to choć w części, zdołają rozjaśnić. 



