205 
DE  l’Académie  de  Saint-Pétersbourg. 
206 
vior  tubo  (Jacq  ).  — De  speciminibus  a me  examinatis, 
uno  ex  horlo  Loddigesiano,  altero  sponte  nalo,  sequentia 
observare  forsan  non  superfluum  est.  Scapus  usque  ad 
15  pollices  altus,  8 — 13-florus.  Flores  6 lin.  longi. 
Perigonium  viridulum:  limbo  tiiente  aut  duplo  breviore 
tubo':  segmentis  sublinearibus,  alternis  basi  sua  coronae 
nonnihil  adnatis.  Corona  rufa  carnosa  3-secta,  segmen- 
lis  2-partitis.  Antherae  tubo  perigonii  inserlae:  3 su- 
periores  in  fauce:  3 inferiores  paulo  supra  medium. 
Stylus  subaequans  ovarium  ovoideum.  — Haec  memo- 
rabilis  species,  cui  Linnaeus  suum  Tulbaghiae  genus  su- 
perstruxil,  earn  singulärem  sortem  nacta  est,  ut  ab  ulro- 
que  Linnaeo  nomen  diversum,  et  a recentioribus  lertium 
acceperit,  quorum  nullum,  nisi  graviter  fallor,  commode 
retineri  potest.  Pulchellam  nominare  banc  Tulbaghiam 
propono,  consulto  quasi  Linnaeo,  qui  ejus  flores  pul- 
chellos  esse  dixit. 
Obs.  1.  • — Earn  plantam,  cujus  notae  bic  expositae 
sunt,  pro  Tulbaghia  capensi  Lin.  babendam  esse,  om- 
nes  auctores  merito  inter  se  conveniunt.  Nam  character 
generis  Tulbaghiae  Linnaeanus  [Lin.  Mant.  2.  p.  148.), 
a 2\  capensi  sola  depromlus,  nulli  alii  quam  antece- 
dent! Tulbaghiae  convenit.  Documente  sunt  haec  Lin- 
naeî  verba,  e charactere  generis  Tulbaghiae  I.  c.  ex- 
cerpta  «Nectarium  monopetalum:  limbo  6-parlito,  su- 
bulato».  — «Petala....  longitudine  nectarii».  — «Sta- 
mina 3 in  fauce;  3 intra  tubum».  — Quae  hoc  loco 
praesertim  ad  eum  fînem  commémoré , ut  postea  in 
appendice,  nomen  Tulbaghiae  capensis,  tanquam  nulli 
dubio  obnoxium,  licet  inconveniens  sit,  in  usum  ver- 
tere  possim. 
Obs.  2.  — Quoniam  cel.  Kunth  {^Enum.  4.  p.  481.) 
eandem  plantam,  quam  hie  Tulbaghiam  putchellam  no- 
minavi,  sub  nomine  Tulbaghiae  alliaceae  Thunb.  intel- 
ligat  (quamquam  ipse  dubitet,  an  planta  Thunbergiana 
eadem  cum  sua  sit),  inlerrogari  possit,  cur  cel.  Kuntb 
in  appellanda  hac  specie  non  secutus  sim?  Ratio  est, 
quod  pro  ejus  synonymo  Tulbaghiam  alliaceam  Thunb. 
îgnoscere  non  possum  ; imprimis  ob  verba  sequentia, 
quibus  Thunbergius  in  sua  descriptione  Tulbaghiae  allia- 
:eae  usus  est:  «Nectarium  obsolete  6-dentatum  ....  lon- 
ptudine  fere  limbi.»  — «Antherae  3 superiores  nectario 
)Ub  apice , 3 inferiores  infra  superiores  adnatae».  — 
Talem  florum  structuram  tantum  in  T.  cernua  et  alia 
ipecie,  quam  pro  T.  alliacea  Lin.  fil.  habeo,  observavi. 
*ro  posteriore  plantam  homonymam  Thunbergianam  fa- 
de sumerem,  nisi  omnium  partiUm  magnitudine  ab  ea 
limis  abhorrere  videretur. 
7.  Tulbaghia  cepacea  Lin.  fil..  Smith. 
T.  folds  sublinearibus;  floribus  erectis;  perigonii  limbo 
paulo  aul  vix  duplo  breviore  tubo,  subduplo  superante 
coronam,  non  antheriferam,  triphyllam:  foliolis  sublan- 
ceolatis,  integerrimis  aut  emarginatis,  basi  distantibus. — 
T.  cepacea  (quoad  descriptionem,  exclusis  definitione 
synonymisque  ; vide  sis  appendiceni)  Lin.  fil.  Suppl, 
p.  194.  Thunb.?  Prodr.  FI,  cap.  p.  60.  Ait,  Hort.  Kew. 
ed.  2.  tom.  2.  p.  213.  Smith  in  Bees  Cyclop.  Bom.  et 
Schult.  Syst.  7.  p.  995.  Spr.  Syst.  2.  p.  27.  Bietr. 
Synops.  2.  p.  1090.  Kunth.  Enum.  4.  p.  484.  — T.  in- 
odora?  Gaertn.  De  fruct.  et  semin.  1 . p.  57.  t.n.fg3. 
— T.  violacea  Harv.  Mss.  Hook,  in  Bot.  magaz.  t.  3555. 
Dietr.  Symops.  2.  p.  1090.  Kunth  Enum.  4.  p.  485. 
In  5 speciminibus  hujus  plantae  variabilis  exsiccatis,  a 
cl.  Sieber  [Flor.  cap.  exsicc.  No.  238.')  et  a cl.  Drège 
collectis,  sequenlia  observavi.  Folia  1 — 3 lin.  lata.  Sca- 
pus 8 — 28-pollicaris,  4 — 13-florus.  Perigonium  ame- 
thystinum , 5 i — 7 lin.  longum , texturae  tenuioris  cpiam 
in  ulla  alia  Tulbaghiae  specie  a me  examinata:  limbi 
segmentis  ovalibus  obtusis,  1 — 11  lin.  latis.  Corona  mi- 
nus carnosa  quam  in  T.  pulchella  (passim  fere  limbi 
textura),  limbo  fere  concolor,  eoque  modo  triplo,  modo 
triente  tantum  brevior;  in  herbariis  plerumque  fuscescens 
aut  flavescens  (quo  colore  etiam  perigonii  limbus  in  spe- 
ciminibus exsiccatis  plus  minus  alteratur),  rarius  colorem 
nativum  servans:  foliolis  variis,  plerumque  linear!-  aut 
subulato-lanceolatis , passim  autem  subovatis,  Antherae 
tubo  perigonii  insertae:  3 superiores  paulo  infra  faucem 
(nec  in  fauce  ipsa):  3 inferiores  paene  infra  medium. 
Ovarium  plerumque  ovoideum,  rarius  globosum,  sed 
indiscriminatim,  et  passim  in  eadem  umbella.  Stylus 
ovario  brevior.  — De  uno  specimine  Dregeano  speciatim, 
sequens  perigonii  indoles  commemoratu  digna  esse  vi- 
detur:  Perigonii  limbus  ^ brevior  tubo:  segmentis  ova- 
libus, \\  lin.  latis:  corona  colore  (amethystine)  et  tex- 
tura limbi,  eoque  triente  tantum  brevior.  Hac  plantae 
meae  rautabilitate  considerata,  limites  inter  earn,  T.  ce- 
paceam  Lin.,  Sm.,  et  T.  violaceam  Harm,  plane  nullos 
invenire  possum,  proplereaque  omnes  pro  una  eadem- 
que  specie  habeo. 
APPENDIX; 
ubi  de  discriminibus  cpiibusdam  gravioribuSj  quibus  ex-r 
positio  praemissa  a recentiorum  placitis  recedit , ratio 
redditur. 
Quum  in  Tulbaghiis  quibusdam  nominandis  earumque 
synonymis  disponendis  a recentioribus  multum  discesse- 
