POSZUKIWANIA GIEOLOGICZNE A. G1EDROYCIA. 



5 



widziałem jeszcze w innem miejscu, nad brzegiem Niemna pod wsią. Bahatyre- 

 wiczarni w po w. Grodzieńskim, gdzie lewy brzeg rzeki przedstawia przekrój 

 następujący: 



1. Pręgowana glina bez głazów narzutowych . . . 2,2 m 



2. Piasek warstwujący się naprzemian z N 1 . . . 1,4 m 



3. Szara glina piaszczysta bez głazów ..... 3,0 m 



4. Węgiel torfowy . . . . . . . . 1,8 m 



5. Szara glina piaszczysta jak N 3 przechodząca w glinę łup- 



kową . . . 0,5 m 



O jakie 300 kroków dalej warstwy 3 — 5 przechodzą stopniowo w typowy 

 margiel dolnego dylu wij um. 



Jeżeli w przekroju powyżej podanym zamiast N 1 — 2 wstawimy warstwy 

 tamtym współrzędne, t. j. normalną glinę górno-dyluwijalną (piaszczystą), 

 przechodzącą ku dołowi w warstwy przemytego żwiru lodowcowego, otrzyma- 

 my przekrój podany przez Helmersena z „czarnej bałki". 



Węgiel tu ze względu na nienajlepszy jego gatunek nie przedstawia inte- 

 resu praktycznego, tembardziej, że sypkie warstwy spągowe znacznie utrudnia- 

 ją jego eksploatacyją. 



Obecność w kilku miejscowościach gub. Suwalskiej zielonych piasków 

 petrograficznie nieróżniących się od takichże piasków glaukonitowych Samlan- 

 dzkiej formacyi bursztynowej, wzmianka Puscha o tem, że bursztyn znajduje się 

 u nas w okolicach Ostrołęki w podobnych warstwach, jak i na wybrzeżu 

 Samlandyi, wreszcie zdanie prof. Trejdosiewicza, wypowiedziane w jego gieolo- 

 gii, oraz udzielona mi przezeń listownie wiadomość, że glina ostrołęcka jest 

 przedłużeniem oligocenicznych pokładów pruskich, dawały mi prawo spodzie- 

 wać się, iż w gub. Łomżyńskiej znajdę obnażenia znacznych pokładów trzecio- 

 rzędowych, a pośród nich i warstwy bursztynowe. Byłoby to tern ciekawszem 

 ze względu, że bursztyn, pomimo najpilniejszych poszukiwań prof. Zaddacha 

 z Królewca, w warstwach trzeciorzędowych został znalezionym wyłącznie 

 w Samlandyi, przyczem południową granicę warstw bursztynowych znaczy 

 otwór świdrowy w Thurenbergu pod Królewcem, wschodnią zaś — otwór świ- 

 drowy w Purmallen, gdzie jakkolwiek znaleziono zielone piaski, nic znaleziono 

 atoli bursztynu. 



Natomiast szczegółowe poszukiwania gieologiczne w okolicy m. Myszyńca, 

 niegdyś centralnego punktu rozległego handlu bursztynem, obejrzenie dokładne 

 glinianek, przekrojów nad brzegami Narwi, oraz charakter petrograficzny 

 Ostrołęckich piasków bursztynowych, zwanych „szarą ziemią" przez robotni- 

 ków, doprowadziły mię do wniosku, że piaski te są najnowszej formacyi (allu- 

 wijalne). Leżą one poioyżej czerwonych glin dylu wij alnych i wypełniają obszer- 

 ną kotlinę pomiędzy wzgórzami złożonemi z glin dyluwijalnych i żwiru lodow- 

 cowego. 



Ponad poziomem piaszczystej równiny wznoszą się nieznacznie wzgórki 

 dyluwijalnc, tworząc plamy, odznaczające się najlepszą glebą i tutaj też kopie 

 się glina na cegłę i zbierają wapienne głazy narzutowe dla wypalania z nich 

 wapna. 



