32 



DZIAŁ II. GIEOLOGIJA. 



wski pierwszy określił granice anamezytu na wydanej w r. 1880 „Mapie gie- 

 ologicznej gub. Wołyńskiej," chociaż granice te uznać należy, niestety, dotąd 

 jeszcze, jako zupełnie dowolne i hypotetyczne. 



Blumel, również profesor kijowskiego uniwersytetu, przedsięwziął W ro- 

 ku 1867 badanie anamezytu drogą chemiczną i mikroskopową 1 ). Badania po- 

 wyższe nieprzekonały go jednak, żeby skały wołyńskie były istotnie odmianą 

 bazaltu, znaną pod nazwą anamezytów, sądzi on, że można z równą ścisłością 

 uważać je za melafiry. Dla uniknięcia więc niedokładności nadaje im bar- 

 dziej ogólną nazwę, trappu, wprowadzoną do nauki przez angielskich gieolo- 

 gów i obejmującą zarówno bazalty, jak i melafiry, pozostawiając w ten spo- 

 sób kwestyją nierozstrzygniętą. 



Wreszcie ostatnim, który zabierał glos w sprawie anamezytu był A. Kar- 

 pi uskij, profesor instytutu górniczego w Petersburgu. Zbadał on dokładnie 

 stosunek anamezytu do warstw osadowych, stwierdził niewątpliwy wiek jego 

 przedkredowy, pomimo to jednak uważa on skałę wołyńską, jako jednego z naj- 

 lepszych przedstawicieli anamezytu; stoi to oczywiście w sprzeczności z ogólnie 

 uznaną obecnie przez świat uczony klasyfikacyją Rosenbuscha, , którą kongres 

 gieologiczny w r. 1882 uznał za obowiązującą; według tej klasyfikacyi bazal- 

 tem (a więc i anamezytem, który, jak wiadomo, jest drobnoziarnistą odmianą 

 bazaltu) nazywać należy takie skały, które składają się z kombinacyj plagijo- 

 klazu, augitu, oliwinu i tła szklistego (głasige Basis Rosenbuscha) i których 

 powstanie przypada w czasie forma cyj potrzeciorzędowych. Praca Karpińskiego 

 ogłoszoną została w roku 1873, t. j. zanim jeszcze znaną była klasyfikacyją 

 Rosenbuscha 2 ); klasyfikacyją więc ta nie obowiązywała go jeszcze. Skoro 

 jednak klasyfikacyją ta obecnie uznaną została, musimy ściśle się jej trzymać, 

 a więc nazwa Karpińskiego odrzucona być powinna , tembardziej że w wołyń- 

 skim anamezycie niema wcale oliwinu, którego obecność Karpinskij błędnie 

 w nim upatruje; oliwin zaś jest podług Rosenbuscha istotną częścią składową 

 bazaltów. Karpinskij jest ostatnim w szeregu nielicznych badaczy, którzy 

 przedsiębrali badania nad tym, tak zw. anamezytem wołyńskim. 



') Kijcwakija Uniwiersitietskija Izwiosti.ja N 5 sir. iti. 



2 ) Nauczho-istoriczeakij sbornik, izdannyj Górnym Tustitutom. 187.1. 



