PRZYCZYNEK DO FAUNY KOPALNEJ 



warstw kredowych 

 W GUBERNII LUBELSKIEJ. 



podał 



D-r Józef Siemiradzki. 

 (Tab. IV i V). 



Literatura dotycząca kopalnej fauny Lubelskiej opoki jest nadzwyczaj 

 uboga. Pusch w swojem klasycznem dziele Geognostische Beschreibung 

 von Polen, wylicza pewną liczbę skamieniałości, zebranycb przeważnie w oko- 

 licy Kaźmierza i Udryczy pod Zamościem, a cechujących z małemi wyjątkami 

 najwyższy poziom formacyi kredowej — piętro senońskie. W kolekcyi Pusclia 

 jednakże napotykamy kilka form właściwych piętru turońskiemu, a nawet je- 

 dnę — Rhynchonella Sella, wyłącznie właściwą piętru cenomańskiemu. 

 W roku 1870 prof. Jurkiewicz obrał Lubelską formacyją kredową za prze- 

 dmiot swojej rozprawy doktryzacyjnej p. t. „Formacyją kredowa w gubernii Lu- 

 belskiej." Praca ta, cenna ze względu na dość obfity materyjał paleontologi- 

 czny, daleką jest jednakże od wyczerpania przedmiotu i nosi, zarówno jak od- 

 powiednie rozdziały dzieła Puscha, cechy pewnego pośpiechu. Materyjał 

 paleontologiczny pozwala prof. Jurkiewiczowi wypowiedzieć przekonanie, że 

 wszystkie trzy najwyższe piętra kretly, od senonu do cenomanu są w Lubel- 

 skiej opoce zawarte. 



Najrozmaitsze odmiany miękkiej i twardej opoki występują w rozmaitych 

 poziomach Lubelskiej kredy, przechodząc w stronę Chełma i Zamościa w bia- 

 łą kredę piszącą z B e le mn i teł 1 a mucronata, a za podkład mając zwięzły, 

 ziclonkawo-szary, po zwietrzeniu żółtawy wapień glaukonitowy, zwany siwa- 

 kiem, w którym ani Pusch, ani prof. Jurkiewicz żadnych nie znaleźli skamie- 

 niałości. 



