liUDY MIEDZIANE M. ELAUMA. 



87 



(Kupfersch warze), obficie tu występujący. Do drugiej grupy należą: malachit, 

 azuryt i zieleń miedziana (wodny krzemian miedzi). 



Wszystkie próby, których analizy poniżej podaję, należą do grupy dru- 

 giej. Pochodzą one z bogatego zbioru Pnscha, znajdującego się w mineralogi- 

 cznym gabinecie uniwersytetu warszawskiego. Otrzymanie ich zawdzięczam 

 profesorowi Lagorio. 



Do analizy brałem nie oddzielne kryształy, ale próby przeciętne, które po 

 należytem rozłupaniu w moździerzu stalowym i sproszkowaniu poddawałem dzia- 

 łaniu kwasu solnego. Znaczna część proszku rozpuszczała się przy wydziela- 

 niu dwutlenku węgla. Odfiltrowana ciecz, dostatecznie roscieńczona, została 

 wystawiona na działanie gazu siarkowodorowego. Otrzymano siarek miedzi. 

 Prócz analizy V, na którą w właściwem miejscu zwrócona będzie uwaga, w in- 

 nych nie znaleziono ołowiu, srebra ani innych przez siarkowodór w kwaśnym 

 roztworze osadzających się metali. Siarek miedzi po wysuszeniu i wyżarzeniu 

 z siarką w atmosferze wodoru w tyglu Rosego został ważony jako taki, a w ce- 

 lu sprawdzenia potem, prawie w wszystkich analizach, rospuszczony w stężo- 

 nym kwasie azotnyin (do którego dodano kilka kropel kw. solnego), po wypa- 

 rowaniu do sucha i rozpuszczeniu otrzymanej soli w dużej ilości wody, stra- 

 cony potażem gryzącym, został powtórnie oznaczony w formie tłenniku miedzi 

 (CuO). Różnice w obudwu razach były bardzo drobne, dlatego więc, w przy- 

 toczonych poniżej rezultatach rozbioru, miedź podaję wszędzie w postaci tłen- 

 niku, CuO. W filtracie od miedzi strącono żelazo (i glinkę) amonijakiem i ozna- 

 czono jako Fe 2 0 3 (i A1 2 0 3 ). Następnie jeszcze szczawianem amonu osadzano 

 sole wapienne, a szczawian wapnia (CaC 2 0 4 ) przepalano na tlenek (CaO) do 

 stałej wagi. Magnezyja dała się ilościowo oznaczyć tylko w III; w innych 

 zaledwie ślady jej znaleziono. Kwasu siarczanego wszędzie występują ślady, 

 w IV zaś ilość jego była stosunkowo bardzo duża. Sumę wody i dwutlenku 

 węgla oznaczałem przez silne przepalanie oddzielnych porcyj w porcelanowym 

 tyglu do stałej wagi. Inne porcyjc brałem do oznaczenia dwutlenku węgla 

 przez pochłaniane w przyrządzie kulkowym Liebiga. 



I. 



Malachit. 



Próba skały zbita, barwy szaro -zielonej, przytem dość krucha. Barwa 

 otrzymanego proszku ciemnozielona. 



0,G417 g proszku po rospuszczeniu w kw. solnym pozostawiło nierospu- 

 szczonej substancyi, która była: Si0 2 , — 0,0081) g, co wynosi 1,34% 



