IV 



wych, na Zawracie, doi. Pięciu Stawów Polskich, w okolicy Jaworzyny Spis- 

 kiej, na Nowym, na Hawraniu, w doi. Małego Kolbachu, w doi. t. zw. Prcdni 

 Handel i na Krywaniu. 



Dwa razy zwiedzał Tatry znakomity dzisiejszy Bryolog G. Limpricht. 

 W 1873 zbierał głównie w okolicy Podspadów i Jaworzyny Spiskiej. Zwie- 

 dził' doi. Mał. Kolbachu, Felki, Sławkowski szczyt, Szmeks, Koperszady, Ko- 

 ścielisko, Morskie Oko i doi. Demanowę w górach liptowskich w okolicy St. 

 Miklosz. W 1874 Nowy, Hawrań, W. Chocz, Krywań, doi. Roztoki, Polski 

 Grzebień i Staroleśną. Wielka dla bryologicznej tatrzańskiej flory szkoda, że 

 i: licznych gatunków interesujących, w sprawozdaniach swych przeważnie ogło- 

 sił tylko nowo odkryte gatunki, (wydal także wykaz Wątrobowców 1877), 

 a takich, pomimo krótkiego stosunkowo pobytu swego w górach i pomimo, że 

 jak Avidzimy wielu zbieraczy już go uprzedziło, znalazł przeszło 40. On to je- 

 dynym był, któremu powiodło się raz jeden znaleść Aulacomnium turgidum, 

 nieodnalezione w Tatrach od czasów Wahlcnberga, tudzież Tetraplodon mnio- 

 ides, w następnych dopiero latach kilka razy znaleziony. Skrzętnie też ba- 

 dając postępy odkryć flory bryologicznej tatrzańskiej, obliczył ilość znanych do 

 owej epoki gatunków z Tatr i gór Liptowskich, na 340 gatunków. 



J. Krupa zbierał w Tatrach 1877, a ogłosił drukiem 1878 i 1882 wraz 

 z niebami i wątrobowcami innych miejscowości mchy znalezione w doi. stawów 

 Gąsienicowych, Pięciu Stawów Polskich, na Krzyżnem, Koszystej, Czerwonych 

 AYirchach, na Bystrej i w doi. Kościeliskiej, oprócz mniejszych dolin w okolicy 

 Zakopanego. 



przypruszony jej szczyt (10 — VIII), co uznaje za daleko trudniejsze, niż wejście na wszystkie 

 szezjty Lapońskie i Szwajcarskie, które zwiedzał, następnie był na W. Koszarze (Stirnberg). 

 (Wyraźnie zachodzi tu pomyłka w dacie, gdyż niepodobna jednego dnia (19 — VIII) wejść 

 od Lejkowego stawu na Łomnicę i tegoż dnia być na W. Koszarze). Następują długie dnie 

 deszczów i nadzwyczajny, ledwie raz na sto lat takich rozmiarów dosięgający wylew. Zaledwie 

 znów (2 — IX.) jest w możności dostać się do Przysłopu (Stósschen); (5— IX) zbiera w okolicy Po- 

 krzywnicy (Nesselblusse). Nowy wylew(ll — IX). 14— IX Kothclehm, dochodzi do Białego stawu, 

 Kopy (nad przełęczą, w Koperszadach), Szalonego Wirchu (Thórichtergern) i doi. Schechteu- 

 grund. Wkrótce potem zwiedził dolinę Małego Kolbachu aż do Pięciu Stawów Węgierskich. 

 W celu objaśnienia przyczyn i zbadania następstw wylewu, jeszcze raz udaje się we wschodnio- 

 północne góry i w towarzystwie Maukscka zwiedza Schechtengrund, Kalkgrund, Rothe- 

 lehm aż do przełęczy pod Kopą (24— IX.); sam jeszcze bada Hintere Leiten, Szalony Wirch, Ko- 

 pę, a nazajutrz okolice Zielonego, Czerwonego i Czarnego Kesmarskiego stawu. Śniegi pokryły 

 już wynioślejsze szczyty. — (2— X) jeszcze doi. Tokarnia. (9— X.) przez Szczawy Sławkowskie 

 (dzisiejszy Szmeks) dochodzi Wahlenberg do Długiego stawu w doi. Felki (na której też 

 łąkę wyniosłą, wyraźnie dno dawnego stawu, nazwano później na jego cześć ogrodem Wahlen- 

 berga). Stąd udał się do wsi Mięguszowiec a (12— X.) zwiedził dolinę Mięguszowiecką aż do 

 lliuczowych stawów. Obfite śniegi położyły dopiero koniec wycieczkom w Tatry. 



Jeśli zważymy trudności, jakie przedstawiała podróż w tych czasach, zwłaszcza dla 

 cudzoziemca niepusiadającego ani słowackiego ani polskiego języka; w górach tak pierwotnie 

 dzikich i niezamieszkałych, pełnych natomiast „zbójników'' i zbiegów wojskowych; nadto 

 przy zupełnym braku w owym czasie przewodników; jeśli z drugiej strony zdamy sobie spra- 

 wę z trudności, jakie głębszym wycieczkom stawia sam klimat, — podziwiać zaiste przycho- 

 dzi wytrwałość podróżnika i ogromne rezultaty, do jakich w ciągu podróży swej doszedł. 



