ENUMERATIO MUSCORUM. T. CHAŁUBIŃSKI, 



9 



aut fuscescens; caeterum simili modo ac in illa specie construcła, minorem tamen copiam cellu- 

 larum majorum mediarum. nec non cellularum interpositarum, aetate punctiformium, exhibet. 



Lamina minus fragflis, unistratosa, areolis semper facile distinguendis. Alae superne 

 plerumque margine piano, vel vix reflexo, in media lamina (rarius ad ipsam basin) aut arcuatim 

 reflexo aut solo extremo margine recurvo aut reflexo. 



Utraque superlicies laminae in foliis juvenilibus semper minutę papillosa, papillis gemina- 

 tis brevioribus vel longioribus basi sua semper multo angustiori quam in G. rupesłri', aetate obso- 

 lescentibus; ad marginem solummodo partis basilaris superioris papillac maiores ad commissu- 

 ram cellularum denticulationem quodammodo simulant. 



In sectione transversa cellulae alarum subquadratae vel quadrangulae. 



Perichaetialia pro more longiora; interna basi latiori subvaginante, subito lanceolata; 

 margine praecipue ad partem basilarem superiorem evidentius papilloso - dentata, tenuicostata. 



Theca in seta pallida exserta, oblongo - ovata, obovata vel subglobosa, evacuata retra- 

 cta, collo semper distincto; subnitida, brunnescens vel aetate badia, plus minusve pachyderma; 

 epicarpium e cellulis majusculis parietibus flexuosis, cellulis oralibus 3—4 seriatis, trans- 

 versim valde incrassatis. 



Operculum conicum longe rostratum columellae adnatum, exinde supra thecam evacua- 

 tam et retractam sublatum; rostello thecam aequante vel superante, valde obliquo, aciculari; 

 cellulis marginalibus transversim elongatis, modice incrassatis. Sporae majusculae diametro 

 partem longiori quam im specie praecedenti. 



Si nunc notas differentionales consideremus, quibus utraquc species facillime distingui 

 possit, clarum nobis apparet plantas fructiferas facile dignoscendas esse, steriles autem, quae 

 frequentissime occurrunt, saepius non sine difficultate. Certę si margo laminae evidenter refie- 

 xus obveniat, optimam notam praebet ad distinguendum G. curuirostrum, sed nota ista saepe 

 abest et alae aut omnino planae aut margine plus minus recurvo in utraque specie conspiciun- 

 tur. Minus adhuc apta est nota ex papillis, ex forma apicis. IVIaxime stabilis — non 

 obstante magna variabilitate singulorum foliorum — est typus generalis fnliorum, costae, ac 

 ratio inclinationis alarum. In G. rupestri tota pars basilaris concaua datur; et concavo carina- 

 ta, in G. curoirosiro sola ima basis concava, in superiori autem parte sua jam carinata, quam- 

 obrem folia in hac parte plus minusve equitantia fiunt. Folium nempe inferius semper folium 

 superius ex parte amplectitur dum folia conferta sunt. Quo magis autem conferta, eo evidentius 

 dispositionis hujusce gratia trifaria excipiuntur. In speciminibus procerioribus, quorum folia 

 ad partem interiorem innovationum dissita, semper ratio haec sufficienter evidens in foliis co- 

 malibus apparet. Tali modo in omni casu dubio sequente3 notae ad distinguendas plantas steri- 

 les sufficient. 



Gymnost. rupestre. 



Gymnost. cuwirostrum. 



Folia ex ovata basi lineari lanceolata. Folia ex ovata basi lanceolata vel clon- 



gato lanceolata. 



Costa lata et crassa, in media lamina teres Costa angustior et tenuior, semiteres, 



vel subteres plerumque in apicem producta, sub apice evanida aetate vix unquam fusces- 



pro more rufescens (rarissime lutescens). cens. 



Laminae pars basilaris concava, apicalis Lamina sola ima basi concava, caeterum 



concava vel carinato concava. carinata exinde folia conferta plus minusve 



distincte equitantia; saepe eximie, semper 

 evidenter trifaria. 



In fissuris rupium liumidis, saepius in siliccis, a rcgionc alpina usque in 

 supraalpinam. — scmpcr sterilc. 



Pam. Fizyj.-Tom VI. Dział III. 2 



