PÓŁWYSEP BIRSZTAŃSKI K. ŁAFCZYŃSKIEGO. 



213 



Inne błoto zdalekn wyglądało jakby małemi cyprysami porosłe, zbliska 

 były to tylko bujne skrzypy glejowe (Equisetum limosum L). 



Dosyć obszerne rojsty rozłożyły się pod lasem naprzeciwko Prcn, o jaki 

 kilometr od Niemna. Porasta je przeważnie bagno (Ledum palustrc Li) 

 i łochynia (Vaccinium uliginosum L). Ta ostatnia ma formę drobniejsza, 

 niż zwykle. Kora na młodych gałązkach połyskująca, żółtawo brunatna. 



Wydmy piaszczyste trafiają się tylko na niższym tarasie. Rosną na nieb 

 prócz krzaków eboiny: strzęplica grzebieniasta (Koeleria cristata Pers), 

 jastrzębiec baldaszkowy (llieracium umbellatum L.) w formie o liściach 

 mocno zwężonycb, traganek piaskowy (Astragalus arenarius L) i t. p. 



Lasów większych i mniejszych jest kilka. Rządowe — dobrze utrzymane. 

 Jeden z największych w stronie północnej półwyspu. 



Gdzie w lesie grunt suchy, tam same sosny, podszyte krzakami jałowców. 

 Mchy i białe porosty pokrywają ziemię, a na nich gęsto się czerni kilka poko- 

 leń sosno wycb szyszek, dawno ogołoconych z nasion. Na wzgórkach orlice 

 (Ptcris aquilina L), w dołkach czerwienią się jagody brusznic (Vaccinium 

 Vitis idaea L). Jednostajność sosnowego boru przerywa: to duże mrowisko 

 to żółty śluzowiec usadowiony na pieńku; to głęboka zagojona blizna z góry 

 do dołu po pniu sosny biegnąca, pamiątka uderzenia piorunu; to wreszcie, na 

 pewnej przestrzeni boru, czarne spody sosen i wypalone jałowce, ślady leśne- 

 go pożaru. 



(rdzic podłoże nieprzepuszczalne, chociażby miejsce wzniesione, tam wil- 

 goci obfitość, a sosnę zastępują same świerki. W głębi świerkowego lasu je- 

 dnostajność jeszcze większa, niż w lesie sosnowym. W górze zielone sklepie- 

 nie gałęzi, pod świerkami opadłe igły i cienkie suche gałązki, a wśród nich 

 różnych grzybów kapelusze. 



Największa roślinna rozmaitość tam, gdzie mierny zasób wilgoci, gdzie las 

 mieszany sosnowo-świerkowy. Ale rozmaitość roślinności, w spóźnionym cza- 

 sie moich sierpniowych przeebadzek, ujawniała się tylko coraz to innych 

 kształtów liśćmi pod nogami. Kwiaty dawno opadły, tylko wyjątkowo różo- 

 wiły się wrzosy, albo się zabieliła zapóźniona gorysz rozwarta (Peuccdanuin 

 o re os e 1 i n u m Mn cli). 



Jeżeli zdarzyło się miejsce mokre, to krzaki olszyny pospolitej (Alniia 

 glutinosa (racrtn) sadowiły się wśród lasu, a. przy nich czerwieniła się kwi- 

 tnąca jeszcze krwawnica pospolita (Lytbrum salicaria L) i zielenił się gę- 

 sty wieniec paproci błotnej (Polystichum Thelypteris Św.). 



Dębu ani razu nic widziałem, chociaż mnie upewniano, że się niekiedy 

 trafia. Sosna i świerk to główni i prawic wyłączni przedstawiciele drzewnej 

 roślinności tutejszych lasów. 



Nierównie więcej gatunków drzew i krzewów, niż w lasach, rośnie na 

 stromych bokach niemnowego wąwozu, gdzie one są okryte zaroślami. .Mimo 

 to, że spotkać tam można: sosny, świerki, brzozy, jarzębiny, olchy pospolite, lipy 

 dróbnólisłne, wiązy, iwy, osiczyny. jabłonie, grusze, głogi, berberys, leszczynę, tttoid- 

 wę, kalino, trzmiel ino, sakłak, kruszynę, wieiokrzew zwyczajny i dwie róże, — ma- 

 ją jednak te zarośla swoje panująca drzewną przedstawicielkę, n jest nią: olcha 



