HM.WYSUr BIItSZTAŃSKl Ki ŁAPOZYŃSKIEGO. 



2 1 5 



Jakkolwiek Ledebour w Tomic IV Flora rossica na str. 22(5 zapisuje 

 uwagę, żc dwa sity nadsyłane z Litwy: Juncus sylvaticus i J. aeutirlorus (J 

 lampocarpus Ehrh) okazywały się najczęściej sitem czarniawym (Juncus 

 atratus Kroker), zebrane jednak przezemnie nad Niemnem okazy, są dobrym 

 sitem pochylonym (Juncus lampocarpus EhrhJ. Dobry okaz situ czarnia- 

 wego mam z powiatu swienciańskiego, z Karolinowa, a zawdzięczam go pannic 

 Helenie Romer '). W Królestwie dostrzeżono sit czarniawy na sześciu stano- 

 wiskach (Prod. Rosta!', n. 2oQ). Na Litwie Józef Jundziłł nic zamieszcza tego 

 gatunku w „Opisaniu roślin", ale go później Eichwald wyróżnił. Trzy wzmian- 

 kowane sity: Juncus sylvaticus Rch, .1. lampocarpus Ehrh, J. atratus 

 Kroker, Schlechtendal i Langethal opisują w tomie VI i podają ich rysunki 

 na tablicach 177, 8, 9 ukolorowane nienaturalnie. 



W wielu miejscach znaczne przestrzenie spadzistych wybrzeży niemnowych 

 s;j. zupełnie pozbawione drzew i zarośli, ale porastają je trawy i zioła. Na 

 szczytach takich zielonych pochyłości łatwo spotkać się z tysiącznikiem (Kry- 

 thraea Centaurium Pers), a na całej uboczy, od wierzchu aż do rzeki, 

 z ogromną niekiedy ilością dzikiej marchwi Daucus Carota L). 



Bardzo rzadko trafiają się przy brzegu Niemna większe kawałki gruntu, 

 zalewane przez wody wezbrane. Takie miejsca wyjątkowe są zwykle zasypa- 

 ne żwirem, na którym obficie rośnie kocanka blado-żólta (Gnaphalium luteo- 

 album L). Niekiedy żwir zupełnie pokrywają" nagromadzone w wielkiej ilo- 

 ści skorupy rzecznych małżów: skojek gruboskorupnych (Unio crassus 

 Retz). 



Najpospolitszemi roślinami na piaszczystem nabrzeżu w samych Birsztanach 

 są między innenń: babka piaskowa (Plant ag o arena ri a WK), icesołek (Oc- 

 nothera biennis L), rzepień pospolity (Xanthium strumarium L), oman 

 mały (Inula pulicaria L) i stulisz loielodzielny (Sisymbrium sophia L), 

 o listkach jeszcze delikatniejszych, niż w okolicach Warszawy. 



Na zakończenie — przyznanie się do niepowodzeń i opowieść o tern, po co 

 właściwie przyjechałem do Birsztan i po co z Birsztan pojechałem do Kowna? 



W Warszawie, na wiosnę przeszłego roku, w gronie moich znajomych 

 zgadało się o jemiole na dębach. Jeden z współbiesiadników, niegdyś uczeń 

 gimnazyjum w Prenach, utrzymywał stanowczo, żc pod tein miastem w wiel- 

 kiej rządowej dąbrowie, ciągnącej się przy drodze do Kowna, za cmentarzem 

 żydowskim, łapiąc za szkolnych czasów jelonki (Lucanus cervus, owad z ro- 

 dziny blaszkorogich), widywał na dębach jemiołę. 



') Młodziutka ta panienka obdarzyła ranie nieznajomego zbiorkiem kilkudziesięciu nie- 

 zadeterminowanych roślin, które w majątku rodziców zebrała i bardzo starannie zasu^zyln. 

 Niektóre rośliny opatrzone są notatką, jak je nazywa lud miejscowy. Kilka nazw Jest nowych 

 przez żadnego z naszych botaników niespożytkowanyeh np. lutphorbia offioinalia J., matecznik, 

 Centaurea Jaoea Ii, preleska, Suocisa pratensis Monh, kamienlcznik. Koniczynę nazywają 

 w Karolinowie dzięcieliną, jak Mickiewicz w Tanu Tadeuszu, a Parnasy) q mocznikiem. Nazwy 

 tej używa Falimierz w herbarzu drukowanym 1">;il r. dla rodzaju Umbilicus I kazicicl Anto- 

 niego Wagi). 



