226 



DZIAŁ III. BOTANIKA. 



Wspomniany powyżej, jako dorodniejszy w Syberyi niż u nas, srebrnik 

 leżący tern się jeszcze odróżnia, że nad Bajkałem łodygi nie ścielą, się po zie- 

 mi, ale stoją prosto. Takie wyprostowanie łodyg i ździebeł ze sztywnością gra- 

 niczące, bije w oczy u okazów syberyjskich gorczycznika pospolitego (Barbarea 

 Yiilgaris R.Br), goryczki łąkowej (Gentiana amarella L), wikliny gajowej 

 (Poa nemoralis L), wikliny rocznej (P. annua L) i perłówki zwisłej (Meli- 

 ca nutans L). Ale ponieważ niema reguły bez wyjątku, więc sit niciowaty 

 (Juncus filiformis L), który na Litwie ma źdźbła silnie wyprostowane, 

 w Usolu ma je wyginające się, to w jednę, to w drugą stronę. 



Chociaż kwiaty u wspólnych gatunków nierównie mniejszym uległy zmia- 

 nom, niż liście, w ułożeniu wszakże kwiatów, u niektórych roślin, dostrzegłem 

 pewne zmiany. Pluskieionik wyniosły ma nad Bajkałem wiechy szczelniej kwia- 

 tami nabite. Ciemierzyca biała (Veratrum album L) w Tatrach i na Po- 

 dolu ma wiechy kwiatowe rozpierzchłe z licznemi gałązkami bocznemi; w Uso- 

 lu wiecha skupiona z bardzo małą liczbą gałęzi bocznych. U sitowia Scirpus 

 Tabernemontani Gmel, naodwrót, w Usolu wiązki kiosków więcej rozpierz- 

 chłe, u nas więcej zbite. Storżan bezlistny (Epipogium aphyllum Sw) wię- 

 cej u nas miewa kwiatów, niż nad Bajkałem, a kosmatka pospolita (Luzu la 

 campestris L) wytwarza w baldaszkogronie więcej kłosów u nas, niż w Kuł- 

 tuku. 



Za przykład, że kwiaty są oporniejsze przystosowywaniu się do nowych 

 warunków, aniżeli inne, części rośliny, posłużyć może gruszyczka jednostronna 

 (Pyrola secunda L). Wszystkie części rośliny zdrobniały w Usolu z wyją- 

 tkiem słupków; a że są nieodpadające u gruszyczki, wiec stercząc na nasio- 

 nach, wydają się ogromnemi względnie do zmalałych innych organów. Po 

 zmierzeniu okazało się, że jednę miarę trzymają ze słupkami mazowieckich 

 okazów. 



Co do włosków okrywających niektóre rośliny, albo ich niektóre organy, 

 to zmiany w nich wprawdzie dostrzegałem, ale nie doszedłem do wniosku, że- 

 by rośliny syberyjskie zaopatrywały się w lepiej nabite kożuszki, niż nasze. 

 Bo chociaż smagliczka dziobata (Alyssum rostratum Steven) syberyjska 

 silniejszym kutnerem okryta od podolskiej, a lędźwian rdzawo-żólty (Lathyrus 

 luteus L) gladziutki na Litwie, zaopatrzył się w Ponomarowej nad Angarą 

 w odrobinę włosków, to jednak warszawska gęsióicka kosmata (Arabis h i r su- 

 ta Scop) nierównie włosistsza od nadbajkalskiej. 



ZA\ r rócił moję uwagę korzeń sasanki otwartej (Anemone paten s L) 

 z Usola nierównie silniej rozgałęziony, niż u naszych. 



Rośliny solne wspólne obu florom dwie porównywałem: aster solny 

 (Aster Tripolium L) i miecznik gestoliścioioy (Glaux maritima L). Aster 

 bujniejszy w Ciechocinku, niż w Usolu. Miecznika są w zielniku Łagowskie- 

 go drobne okazy z Tunki i nieco większe z Usola, ale wszystkie nierów T nie 

 we wszystkich częściach drobniejsze, nietylko od okazów nadbałtyckich, ale na- 

 wet od okazów z Ciechocinka. 



