BUDOWA I ZAWARTOŚĆ 



PĘCHERZYKÓW PŁYWACZY KRAJOWYCH. 



przez 



B. Eichleia. 

 (Tał). III). 



Rośliny nulcżącc do rodzaj u Pływaczy (Utricularia) rozrzucone są na ogro- 

 mnych przestrzeniach ziemskiego globu. Oprócz Europy, spotykano je w Ame- 

 ryce północnej, w [ndyjach zachodnich i w Brazylii. W naszej Horze znane 

 są tylko trzy gatunki, Pływacz pospolity, średni i mniejszy. Pierwszy przy- 

 trafia sic dosyć często, dwa ostatnie o wiele rzadziej', wszystkie trzy rosną 

 w bagnistych, stojących, lub wolno płynących wodach. Z powierzchowności 

 nader do siebie podobne, mają korzenie wątle, łodygi podwodne, cienkie, mniej 

 lub więcej gałęziste, opatrzone liśćmi wielodziclncini o podziałkacl) bardzo 

 wąskich. Kwiaty w kształcie kłosa na pojedynczym gląbiku osadzone, wynu- 

 rzają swe delikatne, żółte korony nad powierzchnie wody. Oprócz tych cech 

 ogólnych, wykazujących bliską pomiędzy niemi analogija, różnią się wybitnie 

 od innych roślin tein, że posiadają szczególne przyrządy, znane pod mianem 

 pęcherzyków (utriculi), które z powodu zawartego w nich powietrza, poczyty- 

 wano dawniej za organy służące wyłącznie do podtrzymywania rośliny przy 

 powierzchni wody. Mniemanie to okazało się jednak błędnem. [atotna czyn- 

 ność pęcherzyków, jak tego dowiódł Oarwin i inni badacze, polega na chwyta- 

 niu drobnych żyjątek i dostarczaniu IMywaczom z wytworów ich rozkładu po- 

 karmów azotowych, których wzmiankowane rośliny, z przyczyny slabu rozwi- 

 niętych korzeni, nic są w stanic w dostatecznej ilości z gruntu pobierać. Ze 

 względu na tak odmienny proces żywienia się, zaliczone zostały do roślin owa- 

 dożernych czyli mięS0Żex'nych. 



