JASKINIA 



WIERZCHOWSKA-GÓRNA 



przez 



•$f|. 6 ó o \tf ó k i c g o. 



(lab. 1). 



W odległości czterech do pięciu kilometrów na zachód od głośnej z uro- 

 czego położenia swego, skromnej osady Ojcowa, przechodzi wąwóz Wierzcho- 

 wski. Ciągnie się z północy ku południowi, równolegle z wąwozem ojcow- 

 skim i niemniej od niego jest malowniczy, lecz o wiele mniejszy. Rozpoczy- 

 nając się na północnej granicy gruntów wsi Wierzchowia z gruntami wsi 

 Bębła, zagłębia się zwolna w kierunku południowym, gdzie przecina wieś 

 Wierzchowie, a za nią łączy się z wąwozem Zelkowskim, stanowiącym dalej 

 stąd, w kierunku wschodnim, na przestrzeni około 3 lii granicę powiatu olku- 

 skiego z okręgiem krakowskim. 



Budowa ziemna obszaru przeciętego tym wąwozem, pod względem geolo- 

 gicznym, jest ciągiem dalszym budowy obszaru wąwozu ojcowskiego. Z tego 

 też powodu jest ona najzupełniej do tamtej podobna '). Podstawę widzialną 

 gruntu stanowią tu osady wapieni bialojurajskich, należące do ogniw młod- 

 szych tego utworu, na których spoczywają grube pokłady dylu w ijalne gliny 

 mamutowej, pokryte szarą ziemią roślinną. Tożsamość budowy gicologicznej 



f) Charakter budowy gicologicznej obszaru Ojcowskiego skreśliłem szozogólowo w roz- 

 prawie mojej „Jaskinie okolic Ojcowa pod względem paleoetnol»ri'.czvj m. — /. Jaskinia M<UMj/aM , za- 

 mieszczonej w tomio XI Pamiętnika wydziału matem ^.yczm-przyro-lniozego Akulemii I m .- 

 jgtuości w Krakowie. 



