JASKINIA WIEUZCIIOWSKA-GÓRNA G. OSSOWSKIEGO. 



ści, że rzeczywista rozciągłość tej jaskini, po usunięciu wspomnianych prze- 

 szkód i po drobiazgowem zbadaniu wszystkich załamów w jćj bokach, okaże 

 się nierównie większą, aniżeli dziś przypuszczamy. W takim jednakże stanie, 

 jak ją dotychczas mogłem rozpoznać, znane już jej wnętrze przedstawia przj - 

 łączony tu plan sporządzony w końcu ostatniego lata, w roku 1885. (Ob. Tab. 

 I; — Plan jaskini W ierzchowshiej- Górnej) '). 



Do wnętrza jaskini prowadzą trzy wejścia (na planie A, B i C). Dwa 

 pierwsze (A i B) położone są nieopodal od siebie na poziomie dolnym, przy 

 samem prawie dnie wąwozu, a trzecie (C) otwiera się na wysokości kilku- 

 dziesięciu metrów od dna doliny, prawie u szczytu skały i w takicj-żc odle- 

 głości od dwu otworów poprzednich. Wszystkie te trzy wejścia zwrócone są 

 ku zachodowi. 



Całość jaskini najdokładniej można rozpoznać wstępując do niej od stro- 

 ny Wąwozu przez wejście pierwsze (A). 



Samo to wejście stanowi obszerną komorę wstępną, wydłużoną w kształ- 

 cie nawy, mającą około 25 metrów długości i rozmaitej, bo od 1 do 10 m sze- 

 rokości. Sklepienie tej komory, podniesione w jej początku do wysokości 

 8 — 10 m, a następnie obniżające się do 3 prawie metrów, nosi wszędzie cha- 

 rakterystyczne piętno wyplóków wodnych, w wielu miejscach pokryte jest po- 

 wloką wapienia naciekowego i ma liczne szczeliny, tudzież czerniejące w niem 

 otwory idące do góry, gdzie giną one dla oka w załamach skały. Na polowie 

 długości tej nawy wklęsłość lewego, czyli północnego jej boku tworzy rodzaj 

 przykomórka (P')> który, w dalszcm przedłużeniu swem, zamienia się w cia- 

 sną szczelinę skalną. W końcu zaś jej są dwa otwory stanowiące przejścia do 

 dalszych komór. Jedno z nich w kierunku prostym (b), ma kształt owalny, 

 a raczej kształt jaja obróconego końcem cieńszym ku dołowi; drugie, w kie- 

 runku południowym (pp), jest otworem mającym parę metrów szerokości 

 o sklepieniu niskiem i lukowatem. Oba te przejścia wprowadzaj;} do obszer 

 nej komory, hali Wielkiej- Dolnej (D), mającej około 30 m długości i kilkana- 

 ście metrów największej szerokości. 



Wyniosłe, łukowate i szeroko rozwarte sklepienie tej wielkiej hali opiera 

 się w jej środku na występujących z dna jednym wielkim, a drugim mniej- 

 szym słupach skalnych. W dalszym swym ciągu w kierunku wschodnim roz- 

 dziela się ta hala na dwie odnogi. Jedna z nich, idąca ku północnemu wscho- 

 dowi, ma kształt korytarza obniżającego się zwolna ku dołowi i ciągnącego się 

 na przestrzeni 40 m, gdzie się kończy zupelnem zasklepieniem otworu przez 

 nacieki wapienne (stalaktyty). Odnoga ta nazwaną została Do-Niediwiedzia, 



') Pierwszy plan tej jaskini zrobiony byTo rok przedtem (w l8vl) i (eu dołączony byl do 

 sprawozdania mego z badań tćj jaskini w tymże roku, przedstawionego konńsyi Antropologicznej 

 Akademii Umiejętności (Ob. Zbiór wiadomości do Antropologii krajowy, t. IX str. 3 i Łab! 1^- Vi roku 

 następnym odkryto kilka nowych chodników mniejszych i jeden wielki, mający kilkadziesiąt me- 

 trów długości (ob. plan, lit. R). Przy łączony zatem plan, przedstawia to jaskinię w dziś znanym 

 i dotychczas w najdokładniejszym jej kształcie. 



