6 



DZfAŁ VI. ANTROPOLOGU A. 



którą to nazwę otrzymała ona z tego powodu, iż przy wydobywaniu tu przed 

 laty kilku ziemi jaskiniowej na użytek gospodarski, znaleziono po raz pierw- 

 szy w tej jaskini liczne kości Niedźwiedzia jaskiniowego. W początku tej od- 

 nogi, w boku jej lewym, obfite nacieki wapienne wytworzyły na jej ścianacb 

 kształty fantastyczne, podobne do kropielnicy (K); stalaktyty zaś zasklepiające 

 jej koniec, przybrały kształty jeszcze fantastyczniej sże, nazwane tronami nie- 

 dźwiedziemi (S). O kilka metiów poza kropielnicą oddziela się jeszcze jedna 

 odnoga mniejsza (1), która prowadzi kilkanaście metrów w górę, gdzie się 

 także zasklepia stalaktytami. Dno tej mniejszej odnogi, w skutek zbyt stro- 

 mej pochyłości, niema wcale namuliska. 



Odnoga druga, mająca kierunek południowo-wschodni, nieco szersza od 

 poprzedniej, lecz o 10 m od niej krótsza, w końcu swym wschodnim (m), obni- 

 ża się ku dołowi i jest zupełnie zamulona. W polowie swej długości ma po- 

 tężny stalaktyt łączący sie ze swym stalagmitem (s). Odnoga ta otrzymała 

 nazwę Do- Hi jeny dla tychże samych powodów, dla których odnogę poprzednią 

 nazwano Do-Niedźwiedzia, t. j. wskutek znalezienia tu zęba hijeny. 



Od miejsca zetknięcia się wschodniego końca hali Wielkiej-Dolnej z obie- 

 ma jej odnogami (Do-Niedźwiedzia i DoTIijeny), dalszy ciąg jaskini przyjmu- 

 je kierunek zachodni. Następuje tu o wysoko wzniesionem sklepieniu, dwume- 

 trowej przeszło szerokości wygodny i okazały chodnik w kształcie korytarza 

 który na przestrzeni 35 m doprowadza do niewielkiej komory czyli hali Mar 

 łej-jDolnej (G), mającej kształt trójkątny. Ta ostatnia komora rozdziela się 

 w kierunku północnym na dwa wąskie ramiona (r 1 i r n J, łączące ją z wej- 

 ściem drugiem (Bj; w kierunku zaś południowym ma jednę odnogę 15 m dłu- 

 gości, która prowadzi do nader ciasnego, wąskiego i pod samo prawie sklepie- 

 nie zamulonego korytarza, zwanego Przesmyk- Długi. 



Otwór następny Przesmyku Długiego (O 1 ', przed rozpoczęciem badań ja- 

 skini, w skutek których został on znacznie rozszerzonym i obniżonym, był tak 

 wąski i niski, iż zaledwo można się było weń wcisnąć. Niemniej niedogodny 

 dla przebycia był cały ciąg dalszy tego przesmyku, który na przestrzeni prze- 

 szło 45 m całkowitej długości miał zaledwo parę miejsc takich, gdzie można 

 było stanąć. W samym tylko środku swej długości rozszerza się on nieco 

 więcej i tworzy malutką komorę (p). Otwór drugiego końca przesmyku (O") 

 równic ciasny jak i poprzedni, wychodzi w północnym boku długiej i na kil- 

 kanaście metrów wysokiej komory, czyli hali M. 



Hala ta ma kierunek z zachodu ku wschodowi. Koniec jej zachodni 

 prowadzi ku trzeciemu, czyli górnemu wejściu do jaskini (C), do którego mo- 

 żna się dostać z zewnątrz niej, po stromej ścieżce wiodącej śród gęstych zaro- 

 śli kilkadziesiąt metrów w górę. Trzecie to wejście ma kształt szyi 5 m dłu- 

 gości, idącej pochyło ze znacznem zagłębieniem i wprowadzającej do niewiel- 

 kiej komory E. Pomiędzy tą komorą, a halą M, jest jeszcze jedna, wyżej le- 

 żąca komora: hala Małą-Górna (F), do której od strony komory E wchodzi 

 się po skale (r). Ma ona ksztatł trójkątny. W kącie jej południowym widać 

 ciasne otwory zupełnie zapłyniętc namuliskiem, a w stronic wschodniej zwęża 



