JASKINIA WIERZCHOWSKA GÓRNA G. OSSOWSKIEGO. 



I:! 



szczególniejszy, przypominający cięcia na ułamku rogu renifera znalezionego 

 w jaskini Gudenusoicej w dolnej Austryi, badanej przez L. Hackera '). 



W przylegającej do tego wejścia hali Małej-Dołnej (G), warstwa czarno- 

 ziemna była niegruba i zawierała bardzo małą ilość drobnych skorupek na- 

 czyń ręcznie lepionych i nieco odłupków krzemiennych, a w leżącej pod nisj 

 warstwie gliniastej znajdowały się liczne zęby, szczęki i ułamki innych szczą- 

 tków kostnych niedźwiedzia jaskiniowego, oraz jedyny dotychczas znaleziony 

 tu szczątek mamuta (kość goleniowa). W Przesmyku zaś długim znalazła się 

 także jedyna ta dotychczas kość (ramieniowa) nosorożca włochatego (Rinoccrus 

 tichorhinus). Nakoniec, po uprzątnięciu głazów w komorze L 1 , w miejscu 

 oznaczonem na planie „Kamienny próg", znalezione zostały skorupki kilku na- 

 czyń lepionych ręcznie. Leżały one na powierzchni namuliska, pomiędzy ster- 

 czącemi z niego głazami. 



Tyle co do badań pierwszej połowy jaskini. 



Zupełnie odmienne wyniki otrzymałem z badań jej części końcowej w tak 

 zwanej „Kostnicy" (K). 



Tu, jak to już o tern nadmieniłem, na dnie sześciometrowego zagłębienia 

 tej Kostnicy, powierzchnia namuliska pokryta była mnóstwem głazów rozmaitej 

 wielkości, spomiędzy których sterczały tu i owdzie kości kopalne. Wszystko 

 to razem usadowione było i oblane wapieniem naciekowym, tworzącym mocną 

 skorupę stalagmitową 25 cm grubości. Wydobyte z tej skorupy kości należa- 

 ły przeważnie do niedźwiedzia jaskiniowego, oraz do gatunków psich (przewa- 

 żnie wilcze). Nierównie mniej było tu szczątków lwa, a bardzo mało hijeny. 

 Pod tą pierwszą skorupą stalagmitową następował jednometrowej grubości po- 

 kład namuliska gliniastego, zawierający również ogromną ilość takichże kości 

 kopalnych. Z gatunków zwierzęcych przeważała tu także ilość szczątków nie- 

 dźwiedzia; zmniejszyła się zaś ilość szczątków psich, a szczątki lwa stawały się 

 liczniejsze. Znajdowały się także kości konia i łosia. Gruby ten pokład na- 

 muliskowy spoczywał na drugiej i nieco grubszej skorupie stalagmitowej 

 (30 Cm), pokrywającej znowu pokład namuliska ziemistego około 60 cm grubo- 

 ści, leżącego także na skorupie stalagmitowej trzeciej, takiej-że mniej więcej 

 grubości, jak i dwie poprzednie. Oba te pokłady ziemiste i obie dolne skoru- 

 py stalagmitowe, co do petrograficznego charakteru swego niezem się nic ró- 

 żniły od stalagmitu wierzchniego i pierwszego pokładu namuliskowego. 'W a- 

 pień naciekowy zalał tu i przekształcił w pancerz skalisty te same składniki: 

 gruzowisko skalne, części ziemiste i mnóstwo kości, oraz liczne słupce stala- 

 gmitowe, co razem utworzyło skalisto-kostną brekcyją, a mul ziemisty \v\ two- 

 rzyły tu te same napływy gliniaste, które i w innych badanych miejscach tej 

 jaskini zawierały wielką ilość większych i mniejszych kości wymienionych już 

 gatunków zwierząt zaginionych. 



') Ob. L. Hacker: Die Gmknus-Uohle (Mitthoilungen tl. Anthrop hi Wion, Xl\ 



II i III II. Wiedeń 1884, atr. 146). 



