CMENTARZYSKO MEŁŻYN KAPAS I . DOWGIRDA. 



23 



zaraz po rozkopaniu zdjęte, podaję na Tal). II fig. )> i c. Przy kopanin wyżej 

 wspomnianych dołów, na wschodnio-południoWym spadku wzgórza niedaleko 

 wierzchołka, robotnik wykopał na, głębokości 0,4 m nóż żelazny (Tal). IV, 

 fig. 7), żo zaś w tein miejscu zauważy leni dość dużo próchnicy z piaskiem 

 zmięszanój, zatem oprócz pogłębienia kazałem dół rozszerzyć. Wkrótce wydo- 

 byliśmy czaszkę i połowę kości miednicy, w układzie takim jak widzimy na 

 tablicy II. Następnie ze wschodniej strony dołu ukazały się wierzchołki kości 

 udowych; zacząłem kopać ostrożniej i po chwili miałem część grobu nienaru- 

 szoną. Im więcej zbliżaliśmy się do grobu, tern ziemia stawała się ciemniej- 

 szą i na głębokości 0,5 m plama, tłuszczowa (?) już była wyraźną. Przedtem 

 zaś ziemia widocznie była przekopaną i zmieszaną, a na głębokości 0,35 m 

 wydobyliśmy dolną szczękę (lit. d), która zapewne przy zniszczeniu drugiej 

 polowy grobu tu się dostała. 



Na głębokości 0,6 m zobaczyliśmy próchnicę zmięszana z węglem dre- 

 wnianym i przegniłemi liśćmi (warstwę tę oznaczyłem na planie i przecięciu 

 lit. I); tu spoczywały kości nóg (lit. g) zupełnie nienaruszone, w kierunku ze 

 AVschodu na zachód. 



Przy kościach udowych nic znalazłem żadnych przedmiotów, przedudowc 

 zaś były pokryte blaszkami bronzowemi (lit. h), które leżały na nich, w dość 

 dużej ilości i rozciągały się z południa na północ. Ze spodu kości blaszek 

 tych nie było. 



Układ tych blaszek na kości podaję na Tab. III, fig. 15, który to rysu- 

 nek wykonałem na drugi dzień gdyż na miejscu nic mogłem zrobić dokładnego 

 rysunku, bo tego dnia deszcz ciągle padał, co przy robocie wielką stanowiło 

 przeszkodę. 



Ogółem blaszek tych wydobyłem sztuk 149, z których 25 ofiarowałem do 

 Muzeum Kurlandzkiego w Mitawie i profesorowi Samokwasotcowi w AY r arsza- 

 wie, reszta zaś wraz z innemi przedmiotami są w moim zbiorze. 



Wszystkie te blaszki są. kształtu romboidalnego i w jednym rogu mają 

 dziurkę, przez którą jest nawleczone małe bronzowc kółeczko. Każda jest 

 ozdobiona ornamentem wypukłym (treibowanym), który tak jak i wielkość nie 

 jest jednostajny. 



Na Tab. III fig. 1, 2, 3, 4, 5 i l> podaję wszelkie odmiany tych blaszek 

 w 3 /i naturalnej wielkości, a na Tab. IV lig. 2 w naturalnej wielkości. Naj- 

 więcej, bo 133 sztuki, znalazłem takich blaszek jak widzimy na Tab, III fig. 1. 



Wymiary ich są jednakie — w kierunku długiej przekątnej 0,025 m: 

 u wszystkich dziurki do kółka są przy dłuższej przekątnej. Blaszki tc są ozdo- 

 bione dwiema linijami wypukłemi, biegnącemi równolegle do siebie i do brze- 

 gów blaszki, oraz sznurka perełek, w tymże kierunku wewnątrz otaczających 

 blaszkę. 



Kształtu takiego jak widzimy na Tub. III fig. 2, znalazłem tylko jedne 

 blaszkę, która wielkością i formą przypomina tylko co opisane blaszki. Wy- 

 miary jej: w kierunku długiej przekątnej ••,012, w kierunku krótkiej 0,045 h». 

 Różni się zas od tamtych tein, że ma tylko dwie linije wypukłe pr/y brzegach 



Pani. Fizyj.— Tom VI. Daial IV. 8 



