GROTY 



W SPRAWIE ZNAKÓW RUNICZNYCH. 



przez 



Sz-amowskiego. 

 (Ial». VI). 



Już drugi dziesiątek lat upływa, gdy archeologiczny świal naukowy żywo 

 poruszony został odnalezieniem ciekawego zabytku starożytności w postaci in- 

 krustowanego srebrem grotu włóczni, gdy zaś na jednej ze ścianek występuje 

 napis w formie starożytnych piśmiennych skandynawskich znaków, czyli tak 

 zwanych run, ta okoliczność zjednała przedmiotowi nazwę grotu o runie 

 napisie (die Lanzenspitze mit Runenschrift). Obecnie, gdy zasób naukowy 

 pomnożył się aż trzema okazami tego rodzaju zabytków, posia.l i /. jedl 

 z najpierwszych poczuwa się do obowiązku poznajomienia z nini polskiej pu- 

 bliczności a to tembardziej, że znaleziony on został na ziemiach dawnej Rze- 

 czypospolitej. W naukowym świecie znany on jest pod nazwą grotu z Woły- 

 nia, albo Kowehkiego od powiatowego miasta miejscowości odnalezienia zaby- 

 tku, — lichej dotąd mieściny, pamiętnej w dziejach jedynie z pobytu słynnego 

 zbiega kniazia Andrzeja Kurbskiego, a która obecnie zaczyna przybierać nie- 

 jakie znaczenie od połączenia kolei żelaznych. Właściwom za^ miejscem wy- 

 padku była wieś SuszyCzno w odległości 30-stu wimst ku północnemu wscho- 

 dowi od Kowla, na drodze do Pińska w równej odległości między miasteczka- 

 mi Niesuchojeżami i Kamieniem Koszyrskim położona. Ocalenie od zatraty 

 przedstawionego tu na tabl. N VI zabytku, jest zasługa powinowatogą mego 

 p. Jana Szyszko wskiego, który jako ówczesny dzierżawon pomienioncj majętno>,i 



