34 



DZIAŁ IV. ANTROPOLOGIJA. 



szczęśliwym trafem znalazł się przy orce świeżo pod uprawę wytrzebionego 

 i zewsząd błotami okolonego wzgórza, które jednakże nosiło ślady dawnego 

 osadnictwa. 



Miało to miejsce jeszcze wiosną. 1858 roku i piszący rychło potem, w cza- 

 sie wakacyjnym przybywszy do swego krewnego w gościnę, bez wielkiej tru- 

 dności otrzymał w podarunku osobliwość, której wysoka wartość nie mogła 

 ujść baczności i do nowych poszukiwań w tejże miejscowości nie zachęcić. — 

 Jakoż usiłowania te uwieńczone zostały pomyślnym skutkiem, pomnażając 

 w następnym roku archeologiczną zdobycz nowym okazem, w postaci odlania 

 dyjorytowego młota (fig. 1), odznaczającego się szczególniejszym rzadko napo- 

 tykanym kształtem ściętego stożka o symetrycznie wyżłobionych i zbiegających 

 się ku kończynie brózdkach. Ozdobność ta ujemnie na trwałość wyrobu wpły- 

 nąć musiała '). 



Fig. 1. 



Dziwnem może się wydać, że dwadzieścia lat prawie upłynęło od począ- 

 tkowego wykrycia aż do wynurzenia się na naukową widownię naszego za- 

 bytku, gdyż dopiero w 187G roku w 3-cim tomie wydawanych staraniem ks. 



') Z materyjału dla kamiennej broni, którym się posługiwał przedhistoryczny człowiek 

 dyjoryt najmniej sig nadawał do wygładzania i przyozdabiania. To też z wielu oglądanych przed- 

 miotów tego rodrrju, zdarzyło mi się jedynie w muzeom Toruńskiem napotkać okaz przypomina- 

 jący wyobrażony tu szczątek. Jest to siekierka znaleziona w stawie osady Grutzmiihlcn pod To- 

 runiem lfc83 r., pod N 31 zakatalogowana. 



