GKOT V Z NAPISAMI A. SZl M< )\VSK I K(i< >. 



:j5 



Tadeusza Lubomirskiego i p. Jana Zawiszy Wiadomości Archeologicznych po- 

 dany opis onego zwrócił uwagę naukowego świata, w niemieckim przekładzie 

 zamieszczonym w 2-im tomie, ogłoszonych przez Albina Cohna i d-ra Mehlisn 

 Materialien zur Vorgeschichte des Menschen in usłlichen Europa [Jena, 1879 r.). 

 Oszczędziłbym ciekawemu czytelnikowi cierpliwości w wyjaśnieniu tej spra- 

 wy, gdyby nie wiązała się z nią kwestyja odczytania runicznego napisu. Za- 

 sługa w tym względzie, jak oczekiwać należało, przypada skandynawskim 

 uczonym, którzy jako w sprawie run przeważnie interesowani, odpowiednią 

 wiedzą, i doświadczeniem szczycić się mogą. Nam się dostały w udzielę albo 

 przykry zawód w bezowocnych usiłowaniach, albo co gorsza ciężki wyrzut 

 z trudnością dającej się usprawiedliwić obojętności. Jakkolwiek bowiem przy 

 oczyszczeniu zabytku (mającego długości 17 a szerokości 3 — 4 centymetrów) 

 wystąpiła na jaw, pomimo znacznego uszkodzenia, świadcząca o wysokiej tech- 

 nice wyrobu srebrna inkrustacyja, niewiele się z niej wyrozumieć dało. Wpra- 

 wdzie łatwo było na pierwszy rzut oka domyśleć się istnienia znaków pise- 

 mnych, nawet można było rozróżnić dwa odmienne ich rodzaje, ale nie o wiele 

 się przez to posunęła znajomość rzeczy. Jedno przynajmniej osięgnąć się dało: 

 rychło został wyjaśnionym runiczny charakter jednej części napisu, przy po- 

 mocy uniwersyteckiej biblioteki w Kijowie, gdym tegoż lata przez to miasto 

 powracał. 



Miejscem owoczesnego pobytu mojego był Czerników, jeszcze nie tkniętj 

 ręką pro!. Samokwasowa, który później przez roskopanie kurhanu, ochrzczone 

 go w podaniu ludowem imieniem bajecznej księżniczki Czerny, wielkie zasługi 

 oddal starożytnietwu słowiańskiemu. W danej cli wili jednak miasto to /.gola 

 nie sprzyjało naukowemu porozumieniu i to tembardzićj, że wówczas nawe! 

 w zachodniej Europie archeologija nic obudzała zajęcia, jakiem obecnie się cie- 

 szy. Niewiele również zyskała nauka przez zetknięcie się z gronem uczonych 

 profesorów w Kijowie, gdym w następnym roku w starożytnym tym grodzie 

 zamieszkał. Wprawdzie historyk Szulgin, biorąc po początkowej według na- 

 szego mniemania sigmie następny czworoboczny znak za używany w dawnym 

 cyrylskim kursywie dźwięk w, gotów był widzieć w napisie imię Waregsko- 

 ruskiego bohatera Swiatosława, pomimo to zaniedbał podzielić się z naukowym 

 światem swojem domniemaniem. Wypadało zatem gdzieindziej poszukać od- 

 powiedniejszych a przynajmniej gorliwszych znawców i w tym celu w lecie 

 18152 roku przedsięwziąłem wycieczkę do Warszawy, a gdy tu pomimo zainte- 

 resowania się, jakie zabytek wzbudził w Papłońskim, Skimborowic/.u, Kraszew- 

 skim, czego wyrazem była wzmianka w redagowanej przez tego .-tai niego 

 Gazecie Polskiej, innych rezultatów się nie osięgnęło, podążyłem do Podwa- 

 welskiego Grodu, używającego pewnej pod tym względem powagi. Na nie- 

 szczęście Nestor naszego starożytnictwa, któremu /.ostałem wraz Z moim >k u 

 hem przedstawiony przez pro!'. Wl. Luszczkiewiczn, widocznie podejrzliwie 

 usposobiony wynikłym ówcześnie sporem 0 autentyczność wykopalisk Miko- 



