IMIONA WŁASNE 



POLSKICH MIEJSC I iMll OD ZATRUDNIEŃ. 



przez 



|ana Ęarlowicza- 



W dalszym ciągu rozprawy mojej, zamieszczonej w tomie V Pamiętnika 

 rozpatruję obecnie kilkaset nazwisk własnych, pochodzących od zatrudnień 

 ludzkich, a więc od rzemiosł i zawodów, oraz od urzędów, świeckich i du- 

 chownych. 



Co się rzekło w poprzednim przyczynku moim o stronie gramatycznej 

 i etymologicznej nazwisk, odnosi się i do obecnego; skrócenia źródeł, podane 

 w tomie V, na str. 2 i 4, pojawiają się i tutaj w tejże postaci; o nowoprzy- 

 bywających wspomnę przy sposobności w ciągu rozprawki. 



Bardzo żałuję, że zajmującą i gruntownie napisaną rozprawę pni!'. Brandta 

 „O imionach miejscowych" czeskich ') poznać mogłem dopiei'0 na początku 

 roku bieżącego; znalazłem w nićj wiele zasobu, który mogłem by] spożytko- 

 wać w przyczynku moim do tomu V Pamiętnika. Pocieszam sir tein. te znaj- 

 duję w niej potwierdzenie wniosków moich i przypuszczeń tam wyrażonych, 

 a także, że w obecnej pracy mogę licznemi paralelami czeskiemi wskazówki 

 moje wzbogacić, coby bez pięknej rozprawy p. Brandla było t rudnem, gdyi 

 i w Czechach, jak u nas, mało jeszcze znajduje się monograficznych opracowań 

 imion własnych, a badania p. Brandla dopiero torują drogę w tym kierunku. 



') W pierwszym kwartale berneńskiego tygodnika „Olizor." 



