O IMIONACH WŁASNYCH J. KARŁOWICZA. 



53 



Burcharabla = burgrabia. Po czesku burgraf brzmi Pulkrabi albo Purkrabi; 

 st^d czeskie p. Purkrabek; m. Purkratice. Porówn. Miklosioha Fremdw. p. w. 

 Borkulab; jegoż Etym Wb. p. w. Porkolabfi; Matzenauer Cizi Slova str. 125. 



Cesarz, z łacińskiego caesar, porosyjsku w skróceniu ear.fi. „Sulislaus 

 dictus Cesarevyz" Bdp. m. Cesarka, Cesarska-Łaska i kilka wsi zwanych Cai- 

 dar, patrz Słownik geogr. pod tyin ostatnim wyrazem; Carogród inflancki pra- 

 wdopodobnie nic od cara nazwany, porówn. tamże; na Litwie są dwie rzeczki 



1 jedna wieś, zwane Cesarka lub Sesarka; nazwa zapewne od litews. sesii, 



2 przypadek sesers = siostra. Carskoje selo pod Petersburgiem ukaz cesa- 

 rzowej Katarzyny II przezwał tak zamiast dawnego Sarskoje s., od fińskiego 

 saari = wzgórek, wyspa wśród bagien (Grot'Ł, Filolog, razyskanija, 187(>, [, 

 191. 240—241). 



Chodowie zwali się w Czechach strażnicy granic (Brancll w Obzorzc 1885 

 N 7 str. 100, oraz w Glossarium); może niektóre nazwiska nasze, jak Chodów, 

 Chodowice (w Czechach także), Chodaki, Chodaczów, r. Chodowiecki, Choda- 

 kowski mają z chodami czeskicmi jakiś związek. Dodać należy, że istniały 

 imiona słowiańskie Chód, Chodota, Chodzi wój, Chodzimir (Miki. X, 323; XIV, 

 (38), używane prawdopodobnie i w Polsce, jak tego dowodzą m. Chodcza, Cho- 

 decka-Hula, Chodeckie-Bodzanowo, Chodecz i t. p. Czeskie m. Chody, Cho- 

 dov, Chodovec. 



Cieśla. Staropol. Cheslino (t. j. Cieślino), Czesie (Cieśle) Bdp. Miejsco- 

 wych mamy dużo z nazwą Cieśle i pochodnych od tej osnowy; r. Ciesielski, 

 Cieślicki, Cieśliński; na Szląsku r. Cieśłar, Tesarczyk (z czesk. fcesaf, skąd cze- 

 skie r. Tesaf, Tesarek i liczne miejscowe); Miklosich (XXIII, 106) przytacza 

 wieś galicyjską Tesariwka, ale skorowidz jej nie podaje, a cieśla poukraińsku 

 brzmi tesler albo teslar. 



Czausz, Czaus „u turków pokojowiec, goniec" (Linde), z tureck. czausz 

 pokojowiec, popersku (z tureck.) czawusz, pofrancusku chiaoux, poserlwku 

 ćaiiś i t. d. m. Czausy, miasteczko na Białej-Rusi, Czausowa (2, powiat 

 Bałcki). 



Czepielnik. Postaroczesku (według Tomka) blacharzy zwano ćepelnici; 

 dziś po czesku ćepel, prócz innych znaczeń, wyraża blaszkę, a r. Cepelak 

 znajduje w księdze adresowej Pragi. Po bialorusińsku ćepcU albo ćepclnik 

 oznacza rękojeść patelni. A ponieważ mamy nazwy m. Czepiele, Czepiehn, 

 Czcpićliszki, Czepielunie (tak pisze Słownik geogr.; w istocie nazwa brzmi 

 Czepieluny); r. Czepiela, Czepielewski, Czepielski, Czepietoweki, Czeplińaki, 

 wnosić więc można, że przodkowie nasi używali wyrazów podobnych d<> cze- 

 skich na oznaczenie blachy i blacharza; być też może, że niektóre z na z u od 

 osnowy ciepiel - i ciepl - przekształcono z czepi -, ezepiel-; tak np. Uieplewem 

 nazywa się także Ciepielew (pow. makowski) i Ciepielów (pow. turecki i. 



Cześnik, dawniej zapewne Czasznik (od czasza, stad też podoznsry), po 

 staroslowiań. ćasi>nikT., po staroczesku ćeśef = rzemieślnik robiący czasze, 

 puhary; dzisiaj eeśnik = cześnik, dawniej zapewne óaśnik, bo w <lokumcn- 

 cie czeskim z r. 1088 czytamy „caliciari cjui slavice dicuntur casnici" (Miki. 



