O IMIONACH WŁASNYCH J. KARŁOWICZA. 



57 



rov, Kommernik, Comorno, Comorsko Bdp. Łużyc. Komorów (kilka, od ko- 

 mora). Porówn. Podkomorzy. 



Koniuch, Koniuszy. Staropols. mamy w postaci koniarz: Konare, Conarij 

 Bdp. (może Konary?); m. Koniuchów, Koniuchowczyn, Koniuchowo, Koniuch) 

 (dużo); Koniukiszki (z litewską zamianą ch na kj, Koniusza, Koniuszowa Ko- 

 niuszówka, Kon i uszy ce Koniuszyn; r. Koniuchowski, Koniuszewski, S srb. 

 i czesk. końueh. Czesk. r. Kontr, Konar. 



Konowal, wyraz znany, prócz naszemu, tylko językom rusińskim. Al. Ko- 

 nowały, Konowaliszki, Konowiliszki (powiat szawelski), zapewne i Konwaliszki 

 (pow. lidzki). 



Kopacz. Staropols. Kopatz, nazwisko człowieka. M. Kopacz, Kopacze, 

 Kopaczele (forma politewsku zdrobniona), Kopaczów, Kopaczówka, Kopaczyń- 

 ce, Kopaczyska, Kapoczkalnis (pod Kownem) dosłownie Kopacza-góra. 



Korabnik. Staropol. Corabnicy, de Corabnic. Miejscowych od osnowy 

 korab- mamy kilkanaście; Korabniki raz tylko i to z odmianką Chorobniki. 

 Ponieważ po czesku korabnik oznacza łupiącego korę, przypuszczać wolno, 

 żc i nasze nazwy od korab- raczej do kory niż korabia się odnoszą. 



Korewa, nazwisko rod. na Litwie, z litews. kareł vis = wojak. M. Ko- 

 rejwiańce, Korcjwiany, Korejwica, Korejwicze, Korejwiszki, Korejwo (jezioro, 

 powiat lidzki), Korejwy, Karewicze; r. Korejwa, Korewa, Korewicki. 



Korytnik. M. Korytniki, Korytnicka-Wola i wiele innych od osnowy ko- 

 ryt-; r. Korytnicki. Czesk. korytnik. 



Kowal, nazwa wyłącznie polska; inni słowianie mówią: kowacz, kowarz, 

 kuźnice; tylko bialorusini i ukraińcy wzięli od nas: kowal. Staropol. Kovalo- 

 vo, Koualeuo, Covale, Choual i t. d. Bdp. M. Kowal, Kowale (dużo) i bar- 

 dzo wiele pochodnych od osnowy kowal- z końcówkami polskiemi i rusiń- 

 skiemi; Kowary (powiat miechowski), Kowarsk (pow. wiłkomierski); r. Kowacz, 

 Kowalewski, Kowalkowski, Kowalski, Kowala (na Szląskul, Kowalczyk, Ko- 

 walowski. Czesk. r. Kovaf, Kovanda (dużo; zakończenie -uda jesl swojego 

 rodzaju zdrobnieniem imion szczególnie własnych, często w Czechach spotyka- 

 nem, np. Janda od Jan, Venda od Wacław, Monda od Monika, Tonda od Ai 

 tonina), Kovaric, Kovank, Kovafovic. Po niemiecku kowal nazywa się 

 Schmied; stąd mamy spolszczone r. Szmit i t. p. inaczej pisane, a także 

 Szmitkowski, Sznńdccki, oraz m. Szmityszki. 



Kozarz, Koziarz, Koźlarz. Pierwsza postać przechowała się w m. Kozarck, 

 Kozarka, Kozarze i innych od osnowy Kozar-. Drugiej (Ateneum \ 1. Ilt>; 

 Wrześniewski, Tatry, 33) i trzeciej (Zbiór wiad. do antrop. VI, 88) lud dzi- 

 siaj używa. Inne m. Koziclniki. Formę kozar' mają slowieucy i cliorwaci 

 (Miki. XXI, 14). Z osnowami temi w nazwach miejsc plączą się: kobzarz 

 w postaci bez b: kozarz (koza = kobza), oraz Chozar-, nazwa ludu, np. Cho- 

 zarowicze lub Kozarowicze pod Kijowem. Kod. Kozarski, Koziarowski, lv 

 zierowski. Słowacy mówią kozar, Czesi kozak; ta ostatnia postać każe przy- 

 puszczać, że niektóre nazwy nasze od osn. Kozak- od kozy mogq pocho- 

 dzie. 



