58 



DZIAŁ IV. ANTROPOLOGIJA. 



Krumper = haftarz, Linde (z Leopolity), z niemiec. Krampler = je- 

 dwabiarz, porówn. krępiny = ozdoby szmuklerskic; czesk. krumpif. M. 

 Krą pic wo, Krąplewice, Krąplewiczki, Kr^plewo. 



Król, według- zdania zwykle przez językoznawców powtarzanego (po raz 

 pierwszy wyraził je Dobrovsky) od imienia Karola wielkiego. Wszyscy sło- 

 wianie wyraz ten mają; łużyczanie postać jego przejęli od czechów, rusini od 

 nas; po litewsku Karalus (z rusińs.). M. Króle, Królewice, Królewiec i wie- 

 le innych, od osn. Król-; Karoliszki, Karaliszki, Karalene; Królewiec (Konig- 

 sberg) po litewsku Karalauczius; rusińs. Korolewica, Korolówka, Korolewicze 

 i in. od osn. korol-; r. Król (na Szląsku), Królewski, Królicki, Królikiewicz, 

 Królikowski, Korolko, Chrul? Niemieckie r. Krall jest czeskiem Król, często 

 spotykanem, obok Kralik. Łużyc. r. Kral. 



Ksiądz i książę co do pochodzenia są tożsame; książę jest zdrobnieniem 

 księdza, jak ptaszę ptacha; książę = księżyc, t. j. syn księdza, lub ma- 

 ły ksiądz. Pochodzą z nieznanego nam niemieckiego wyrazu, od którego sta- 

 rogórnoniemiec. chunings - król, książę, dzisiaj Kónig. Ponieważ we 

 wstępie przytoczyłem różne postaci tego wyrazu, tu więc dodaję tylko nieco 

 pochodnych; m. Książ, Książęcin, Książ-las albo Ksiądz-las, Książyki, Księcin, 

 Księdza-góra (Księdza jest tu przymiotnikiem = księża), Księdzówka, Księ- 

 żak, Księże i wiele innych od osnów książ-, księc-, księdz-, księg-, 

 księż-; rusiń. Kniahinicze, Kniahinin, Kniazie, K^iiaziewo, Kniażę, Kniażyki, 

 Kniahinicze, Knihynia i wiele in. od osnów rusińskich; litew. Kunigiszki, Ku- 

 nigiele; lotews. (z niemiecka) Kundschicken, oraz Kundzin (niegdyś własność 

 W. księcia litewskiego). Rod.: Kniaź, Kniaziewicz, Kniazki, Kniaźnin, Knia- 

 życki, Kniażyński, Kniażyszcze, Kiehiński, Knidzyński?, Kiehyniński, Knieżyń- 

 ski, Kniżyński, Książeński, Książki, Książnicki, Księski, Knieżyk (na Szląsku), 

 Ksieżpolski, Księżopolski, Ksiąski. 



Kucharz. Kuchmistrz; wyrazy te, przez język niemiecki, pochodzą z łacińs. 

 coquus = kucharz; mistrz z łacińs. magister, przez niemiec. Meister 

 (skąd także majster). M. Kucharski, Kuchary (21), Kucharzewo i in od osn. 

 Kuch ar-; Kuchciec, Kuchnia Kuchty; litews. Kukaryszki; rusiń. Kuchmi- 

 strowszczyzna; r. Kucharski, Kuchmistrzowicz, Kuchmistrzowski (Małachow- 

 ski dodaje: „z linii Jagielońskiej "), Kucharczyk, Kuchejda, (dwa ostatnie ze 

 Szląska; zakończenie -ej da, jest zdrobnieniem w rodzaju czesk. -uda, po- 

 równ. szl. r. Michejda). Czeskie rod. Kuchar, Kuchta. Niemiec. Koch znane 

 nam z nazwiska rodzin spolszczonych. 



Kuśnierz, u ludu kuźnierz, kuźnirz, kuśmierz, kuśmirz, kućmirz, 

 z niemiec. Kurschner (niewiadomo skąd niemcy wyraz ten wzięli). M. Ku- 

 źnirze, Kuśnicrska-Góra, Kuśnierz, Kuśnierze albo Kuśniery, Kuźniery; r. Ku- 

 śmierski. 



Leśnik. M. Leśnik, Leśniki, Leśnictw r o, Leśniczowstwo, Leśniczówka 

 (wszystkie w znacznej ilości); r. Leśnicki. 



Łagiewnik od lagiew = naczynie na płyny, czesk. lahev. = butelka; 

 z niemieckiego (star oniemieć, lagella, to zaś z łacińs. lagena, lagellum). 



