O IMIONACH WŁASNYCH .T. KARŁOWICZA. 59 



Staropols. Lageunyk, Lagewnicz, Lagewniozi Bdp. M. Łagiewniki (dużo); r. Ła- 

 giewnicki. 



Ławnik. M. nie znalazłem; r. Wawnikicwicz zamiast Ławnikiewicz, | 

 wymawianie w niektórych okolicach l jak ii, jak Wawrzyniec; i pochodne za- 

 miast Ławrzyniec (Laurentius), Waganowice obok Łaganowice (Kolberg, krak. 

 I, 144, w Słowniku gieogr. niema). 



Łupiskóra, zwany też hycel, odrzyskóra, oprawca, rakarz nie znaj- 

 duje się w tych postaciach w nazwach miejsc i rodowych; zapisuję tu wyraz 

 jedynie dla wymienienia kilku nazwisk miejsc, które zdają się wskazywać, że 

 tam odbywano zdzieranie skóry ze zwierząt, o ile, ma się rozumieć, nazwisko 

 te nie są wynikiem humoru ludowego, albo sąsiedzkiego urągania się: Kozoda- 

 wy, Kozorezy, Kozodrza, Kozolupy; w Czechach: Kozodry i Kozolupy; nasza 

 Krowodrza ma siostrę w czesk. Kralupy, jeżeli się nie mylę, wywodząc tę 

 ostatnią nazwę od Kravolupy. Kravlupy (p. Brandl odnosi ją do kory, niby 

 Korolupy; ale względy glosowniowe, myślę, zaprzeczają możności wywodu); 

 dalej: Odrzykoń, Odrzywół; Odrzywolek i odwrotnie Wolodrza; porówn. cze- 

 skie Ilrdlofezy, Mecholupce, Odi v, cpsy, ros. źivoder r L = łupiskóra; stąd ulica 



w Moskwie Zivoderka. Skąd pochodzi nazwa dwu wsi polskich Gharłupia? 



Maziarz, Maźnik. „Maziarka = osada do pędzenia smoły" Słowu, gieogr. 

 M. Maziarka, Maziarnia (dużo), Maźniki. 



Mąkarz, Mącznik. Staropols. Manczin, Manczniki Bdp. Staroczesk. muko- 

 dóly; dziś moukaf = sprzedający mąkę. M. Męka-Księża (dawniej Manka), 

 Mączki, Mączne? Mąkowarsk? Mąkomazy albo Makomazy? (r. Makomaski), 

 Mękarzów, Mę.karzowice, Mączniki; r. Mękarzewski, Mąkalski, Mękarski. Nie- 

 miec. Muller sj)olszczony rozmaicie. Mclsztyn jest niemicc. Mithlstein, r. Mel- 

 sztyński. 



Miednik, Miedarz = pszczolarz, bartnik. Prawie wszystkie, a bardzo liczne 

 nazwy m. od osnów miód-, mied- nic od miedzi, ale od miodu u nas po- 

 chodzą. Staropol. Mycdzyeszyno, Myedgyeszyno oraz mcd'i> Bdp. M. Mieda- 

 ry, Miedniewice, Miednik, Miodniki, Micdowa-Góra, Miedzice, Miodobory, 

 Miodusy, Miodusze, i in.; r. Miednicki, Miedusze wski, Mioduski, Mioduszewski 

 Niektóre litewskie m. od osnowy mied- pochodzą od mćdis = drzewo, las, 

 jak np. Miedziokalnia Sarbicwskicgo = niby Drzewogóra, drzewami pokryta 

 góra. Międziuś albo Miodziuś w Szczawnicy jest przekręceniem dawnej nazwj 

 Miedzywsie (Slown. gieogr.). Zdaje się, że ludzi obrabiających miedz zwano 

 dawniej u nas przeważnie od niemicc. Kupfer (/. laeińs. cuprum aiietl 1 

 Kopernikami lub kupernikami (porówn. kopersztyoh lub kuper- 

 sztych = kupferstieb, koprowina = drobna moneta miedziana; wyra/ ten 

 w poznańskiem, znaczy też naczynia miedziane). Wyrazy biabuus. homarnik 

 (robotnik miedziany) i bo ma rui a (zakład miedziany) wzięte z pols. b ani er - 

 nik i hamernia, dowodzą, że pracujących około miedzi nazywano u nas takie 

 h a me r ni kam i. Staropol. de Copernih, Copirnik, Copirnioh, Copernik Bdp. 

 Koppernig w Slown. gieogr. Paprocki (Herby, 181) wymienia rod Koperni, 

 toż Małachowski. Nazwisko rodowe Kopernik i Kupcrnik noszą d/i- ż\i " \ 



