60 



DZIAŁ IV. ANTROPOLOGIJA. 



ludzie (np. Kolberg, Krak. IV, 340); r. Kopernicki z niego oczywiście po- 

 wstało. 



Mielcarz, z niemiec. Malzer = slodownik, od Malz = słód. M. Mielca- 

 rek, Mielcucliy (mielcuch niemiec. Malzhaus = słodownia, u nas browar), 

 Mielćućha albo Milcicha; r. Mielczarski. Porówn. Slodownik. 



Młynarz. Mielnik. Staropol. młyn Bdp. Czesk. mlynary, mlynafe, miasto 

 Melnik, r. Młynar, Mlejnek (t. j. Młynek), Melnik; politewsku mał linas = młyn, 

 ma 1 uni n in k a s = młynarz; białorusiń. mliii, częściej młyn ukraiń. młyn. M. 

 Młyn, iMlyny, Młynary, Młynarze i wiele innych od osn. młyn-; rzeczki 

 (młynowe) często od młyna się nazywają: Młynówka, Młynka, Mlynna, Mły- 

 nica, Mlynik, Młynok, Małuhka, Mielnica, Mielniczny (potok); dalej m.: Mle- 

 wicc, Mlińsk, Mlinok, Mlynec, Młynyszcze, Młynar, Młynarowo, Mieliwo, Miel- 

 nica, Mielnik, Mielniki i wiele in. od osnów powyższych. Z niemieckiego Mi- 

 luza ----- Miihlhaus (Słown. gieogr. VI, 539 p. w. Młynary); zniemczone litew- 

 skie Malonelen; litews. Maluny, Maluniszki, zesłowiańszczone w części Mielu- 

 ny; r. Młynarski, Młynek (na Szląsku), Młyniecki, Młynkowski, Młyński. Po- 

 równ. Miki. XXIII, 61. 



Mnich, przez średniowieczne niemiec. Munich, z grec. monachós = samo- 

 tny, pojedynczo żyjący, od mónos — jeden (porówn. ros. inoki niby jednoch 

 samotnik); czesk. mnich, stąd m. Mnich (między innemi góra słowacka), Mni- 

 chov, Mnichovice, Mnichovo-Hradiśte (Munchengratz), Mniśek; r. Mich, Miśek, 

 Miśkoysky (czesi przed samogłoskami miękkiemi wstawiają i wyrzucają ń przed 

 na); łużyc. r. Mich, Miszk, m. Mniśonc (Monchswalde), Michów (Munchehofe); 

 mnich polużycku: mnich albo mich; wyrzutnia n znajduje się i u nas: pro- 

 wincyj. misić t. j. mnisić, mnichem niby czynić (castrare), a także w licznych 

 nazwach m bez n. Rzecz tę odwrotnie i, zdaniem mojem, mylnie przedsta- 

 wia Słown. gieogr. VI, 551, bo właśnie prawie wszystkie nazwy m. od osn. 

 mnich-, nawet od mich-, dotyczą wsi niegdyś będących własnością klaszto- 

 rów, a niektóre mają odpowiednie niemieckie z osn. Miinch-. M. Michów, Mi- 

 chowa, Michowice, Michowo, Minikowo, Miniszew (ze wstawką i przez pod- 

 prowadzenie osnowy pod minąć-, albo wprost z niemiec. Munich), Miszek, 

 Miszewko, Miszewo, Mnich (pomiędzy in. skala), Mnichów, Mnichowice, Mni- 

 chówka, Mnichowo, Mnichowskie jezioro, Mnichy, Mników, Mnisza puszcza, 

 Mniszany, Mnisze, Mniszek, Mniszew, Mniszewko, Mniszyn, Mniszki, Mniszków 

 Mniszów, Mniszy-Las, Mniszy-Ostró w; r. (Kazimierz Mnich), Mniszech (t. j. 

 Mniszek), Miniszewski, Miszewicz, Michowski, Minichauz (Miinchhaus albo 

 Miinchhausen w spolszczeniu, z końcówką jak Tyzenhauz), Miszewski, Miszko- 

 wski, Niszkowski, Miechów? (raczej od imienia Miech, zdrobn. Mieszko, to zaś 

 nie od Mieczysława, bo pudobno takiego imienia dawniej nie mieliśmy, ale od 

 Niecislawa lub Miecislawa); spolszcz. Minchejmer (Munchheimer), Munnich, 

 Munckembeck (Małachowski); 



Mydlnik. Mydłowar. ^\ ^ pisuję to drugie dla tego, aby objaśnić litews. na- 

 zwisko Migłowaras (MigloYiiras), które zdaje mi się pochodzić od slowiańsk. 

 mydl o war. M. Mydlice, Mydlino, Mydlniki, Mydlów, Mydłowiec. Czesk. 

 mydlar, in. Mydło vary; łużyc. mydłar. 



