64 



DZIAŁ IV. ANTKOrOT.OGI.TA. 



skrzypka: białorusiń. skamaruch a, litews. skamarakas; ros. skomoroliŁ 

 = kuglarz. Słownik ukraiński Żelechowskiego nie ma odpowiedniego wyrazu; 

 ale istnieć u ukraińców musi lub musiał, bo w Galicyi wschodniej znajdujemy 

 cztery miejscowości nazywające się Skomorochy, jednę Skomorosze; w Hrubie- 

 szowskiem są także Wielkie- i Małe- Skomorochy; rod. Skomorowski. Litewskie 

 nazwisko rod. Skambrakas (u Kurszata) jest oczywiście tymże wyrazem, ze 

 wstawką b, zwykłą w językach aryjskich pomiędzy mar (np. ambrozja, albo 

 u nas kombraci zamiast kamraci, Zbiór wiad. do antrop. VII, 48). Nie 

 wiem czy rod. Sumo rok (na Litwie), oraz ros. SumarokovL należą do gromady 

 powyższej. 



Skotnik, Skotak, Skotarz. Staropol. Scothnyky, villa de Scotnic Bdp. Wy- 

 raz skot zestawiają zwykle z gockim skatts — pieniądz fniemiec. Schatz = 

 skarb); niewiadomo kto od kogo się zapożyczył. Skotnica, nazwa niejednej 

 wsi, ma dziś jeszcze znaczenie imienia pospolitego (np. Kolberg, Krak. 1,143. 

 145); takież nazwisko rodowe znajdujemy na Szląsku. Inne m.: Skotniki, Sko- 

 tówko; r. Skotnicki. 



Skórnik. Staropol. „apud Scornichos," Scornik Bdp. Miejscowych, oprócz 

 Białoskóry, nie znalazłem; r. Skurzak (ze Szląska). 



Słodownik, poi-ówn. Mielcarz. Po czesku sl adek, skąd r. Sladek, Sladećek, 

 Sladkovsky i zapewne nasze Śladków; r. Sladkowski, Śladowski?; na Szląsku: Sla- 

 deczek, Sładkowski (z czesk.). 



Smolarz. Czesk. s mol ar — robiący smolę, smolik = smolący; r. Smolar, 

 Smolik; nasze m. Smolnik, Smolnice, Smolarnia, Smolarze, Smolary, Smolnik; r. 

 Smolak, Smolikowski. Lużyc. smolak = smolarz; smolar = kupiec smoły; 

 niemieckie r. Smoler, Schmaler, Schmoler i in. są pochodzenia słowiańskiego. 



Sokolnik. Staropol. Socolnice, Zocolnici. M. Sokolniki (dużo), Sokoły; r. 

 Sokolnicki. 



Solnik. Staropol. Sołnik, Solnikowo. Tych w spisach dzisiejszych nie zna- 

 lazłem. M. Solec, Solcza, Solca, Słońsk i t. p. Sołeczniki, Solkieniki? (na Li- 

 twie); r. kilka od osn. sol- i słon-; Solarzyk (na Szląsku). Po litewsku sól 

 brzmi d ruska, a d r u skin inka s = solnik, stąd Druskieniki. 



Sołtys, z niemiec. Schultheiss (złożone z Schuld = powinność i heis- 

 sen = nakazywać), w łacinie średniowiecznej seultetus; w różnych gwarach 

 naszych szołtes, szeltys, szałtys, u kaszubów szołtes (Derdowski, Czorl. 

 19, 27, tamże 109 szołtest wo = sołtystwo); po czesku sołtys, śu 1 taj ś, r. 

 Solta (zapewne z łużyc.); łużyc. r. Sołta, Sołćic, Suka, Sułtka (Bronis 4, 12); pol- 

 skie m. Soltyski, Sołtyk, Soltyków, Sołtystwo, Soltysy, Sołectwo (porówn. szo- 

 lectwo u Lindego); r. Sołtyk, Sołtysie wicz, Sołtysiak, Sołtysianic, kaszub. Szol- 

 cyc i Szoltyszojc (Hilferding, 55), Szkultecki, Szultecki, Szolczyński, na Szląsku 

 Szołtys; ros. Saltykovt; ponieważ poniemiecki! Schultheiss zdrobnia się na 

 Schulze, więc stąd r. Schultze, znane i u nas w różnych pisowniach. 



Stadnik, między innemi znaczeniami - pilnujący stada; m. Stadnicka- Wola, 

 Stadniki; r. Stadnicki. 



