68 DZIAŁ IV. ANTROPOLOGU A . 



duszników: animatores, proanimatores, lecz tych w słowniku Du Can- 

 gea nie znalazłem. Porówn. Lipperfca Christenthum str. 344, 425, 427, 431, 452, 

 H21: Miki. XXIII pod wyr. Duśnik. M. Zaduszniki, Duszniki (4; jedno zwie się 

 poniemiecki] Seelhof), Duszno? Duszoty? Dusznica?; i\ Zaduski, Duszewski? 

 Duszyński?; Paprocki Herby 184, 317. Zaduszcy. Czeskie m. Duśnik. 



Zdun pochodzi, zdaniem mojem, od pnia zd-, od którego idą czesk. zed' 

 (mur), starosłow. zodćij (budowniczy) i in. (o tern patrz Rospr. Akad. filol. 

 w tomie IV). Staropol. Zdunów, Zdunowo, Sduncow (— Zdunków), Zdunki Bdp. 

 M. Zdunek, Zduniec, Zdunków, Zdunkówka, Zdunów, Zdunówka, Zdunowo, 

 Zduńska- Wola, Zduny (dużo); r. Zdunowski. Nazwisko Zdulski nie jest prze- 

 kształceniem Zduński, ale, tak jak Wzdulski, pochodzi od m. Wzdół. 



Złotnik. Staropol. Slotnyki, Zlotnici (poniemiecku Zlattnig), Slotnici Bdp. 

 M. Złotniki; r. Złotnicki. Czeskie r. Zlatnik. 

 Żak patrz Djakon. 



Żołnierz z niemiec. Sóldner, to zaś ostatecznie z łacińs. Solidus w zna- 

 czeniu (o pieniądzach) złoty, srebrny, wogóle dobry, w przeciwieństwie do cien- 

 kiej blaszki (porówn. romańskie: franc. sou, hiszpań. sueldo, włosk. soldo); 

 żołnierz w postaci sołdat wzięliśmy od rosyjan, ci zaś z niemiec. Sol dat; 

 pojęcie żołnierza wyraża tedy najemnika; żołdak oczywiście tegoż jest 

 pochodzenia, z niemiec. Sold = żołd. Grwary zmieniają wyraz żołnierz na 

 zol mierz, załmerz, załnirz i t. d. M. Zolnierzyszki; r. Żolmirski. 



Kilka słów dodatkowych, jak dawniej, umieszczam na końcu przyczynku 

 mojego. 



O „chacie polskiej" (w t. IV Pamiętnika), oprócz w roku zeszłym wymie- 

 nionych referatów (V, 45), pojawił się jeszcze w Archiwie Jagicza IX, 164 — 166. 



W rok po rozprawce powyższej ukazała się zajmująca praca o chacie litew- 

 skiej przez prof. królewieckiego Bezzenbergera („Uber das litauische H*aus," 

 odbitka z tomu XXIII Altpreussische Monatsschrift, stron 79, z rysunkami). 

 Szanowny autor nie znał mojego przyczynka, swój pisząc. Bardzo się cieszę, że 

 przypuszczenie moje o przewadze chaty typu polskiego na Litwie znajduje zupeł- 

 ne potwierdzenie w rosprawie pana B., jak to widać z brzmienia str. 61 i ry- 

 sunku N° 1. 



O rosprawie mojej „o imionach własnych polskich miejsc i ludzi" (tom V 

 Pamiętnika) znane mi są wzmianki i referaty, w Ateneum 1886, II od str. 178; 

 w miesięczniku czeskim „Slovansky Sbornik" 1886, Maj, str. 241; w „Athenaeum" 

 Cześkiem 1886, zeszyt 10 str. 463; w miesięczniku czeskim „Bozhlcdy literami," 

 str. 135, zeszyt 4—5. 



