233 
« 
nobilis  pritno  anno  enata  sunt  potissimum  specimina  A.  anrei, 
paucissima  A.  nobilis. 
II«  CaSamifiiOia  OFlgaesIfolia  ( Acinos  origanifolius 
R.  in  Ind  sem.  hort.  Petrop.  1852).  Simillima  quidem  est  C. 
graveolenii  et  pariter  annua,  at  calyces  fructiferi  distincte  ma- 
jores, dentes  labii  superiors  propter  membranam  alaeformem 
iis  interjectam  (in  C.  graveolenii  vix  evolutam)  breviores,  pa- 
tuli  vel  divergentes  (nec  accumbentes  et  calycem  claudentes); 
calyx  inde  membrana  expansa  quasi  truncalus;  semina  duplo 
majora.  Analogia  quaedam  adest  cum  C.  rotundifolia  et  C.  pa- 
tavina,  ubi  similis  differentia  calycis  inter  characleres  harum 
specierum  recepta.  Specimina  spontanea  C.  origanifoliae,  in 
hortis  jam  ex  25  annis  et  ultra  cultae,  vidi  e Natolia  a Wie- 
demann lecta.  Synonyma  quaedam  latere  videntur  sub  C.  gra- 
veolenle.  Clinopodium  orientale  origani  folio  Tournef.  Coroll, 
p.  12,  nomine  solum  notum,  ex  autopsia  berbarii  Tourne- 
fortiani  a M.  Bieberstein  ad  Thymum  graveolentem  s uum 
quidem  duclum  est,  tunc  temporis  vero  C.  origanifolia  nostra 
baud  distincta  fuisset  a C.  graveolente.  Quidquid  sit,  nomen 
T ourn  eforti  i [orientales  apud  earn  plures  Calaminthae  el  Cli- 
nopodia)  pro  planta  nisi  eadem,  saltern  simillima  selegi.  Si 
hoc  forsan  cuidam  ambiguum  videbitur,  historiae  tarnen  ma- 
gis  consentaneum  est,  quam  nomen  specificum  « graveolens « 
plantae  proxime  affinis.  In  constituendo  enim  Thymo  graveo- 
lente M.  Bieberstein  jus  prioritatis  indubie  laesit,  ab  ipso 
enim  jam  1808  pro  synonymo  certo  « Thymus  canus  Steven 
pi.  Iber.  rar.  » citatnr.  Th.  canus  autem,  omissa  auctoritate 
Steven  i,  descriptus  est  a Hoffmann  in  Comment,  soc.  phys. 
med.  Mosq.  Tom.  I.  parte  II.  p.  46,  anno  1808  édita,  disser- 
tatione  jam  Septembri  1806  proposita.  Descriptio  Hoffmanni 
inter  alia  baec  conlinet  «di tier t a Th.  Acinos  caule  ramosis- 
simo  et  villositate;  annuus,  corolla  calyce  dimidio  longior; 
hab.  in  arvis  et  collis  siccioribus  ad  rivos  Pza  et  Pronae, 
Cartaliniae  superioris  baud  frequens«.  Verum  quidem  est, 
diflferentias  modo  allalas  hand  sutficere,  ad  formas  villosas 
7 'h.  Acini  excludendas,  qui  interdum  sat  ramosus  ocurrit.  At 
M.  Bieberstein  in  FI.  Tauro-Cauc.  II  (1808)  Thymum  gra- 
veolentem  suum  ita  describit,  ut,  vis  a quodam  cognosci  pos- 
sit  «flores  habitu  Th.  Acini,  at  corollae  minores  ....  corolla 
calyce  paulo  longior«;  huic  descriptioni  innixum  est  nomen: 
Acinos  graveolens  Link  1822,  ad  majorem  autem  confusionem 
ibi  additur  signum  1? . Quibus  perpensis  sane  inteliigendum, 
cur  baec  species  postea  pro  nova  habita  et  a Sibtborp  et 
Smith  in  Fl  Graeca  T.  VI  (1827)  tab.  575  « Thymus  exiguus » 
et  a Frisaldsky  «Acinos  ereclus»  dictus  fuerit,  tandem  cur 
D Reichenback  in  FI.  german,  excurs.,  jure  sane,  illam 
nomine  « Acinos  canus  (Slev.)»  salutaverit.  Nomen  « Acinos  gra- 
veolens« aut  relinquendum , ant  sub  auctoritate  C.  A.  Meyer 
restituendum.  Vide  Ind.  Ill  sem.  Lorli  Petrop.  1837,  ubi  sy- 
nonymia  dilucidata.  ln  Centuria  pi.  rar.  \ol.  I (1810)  M.  Bie- 
berstein speciem  suam  tab.  38  nitidissime  depinxit  et  haec, 
non  planta  prius  descripla,  pro  fonte  primario  agnoscehda  ; 
palet  ex  icone  eandem  esse  plantam  cum  herbario  ejus  et  di- 
versam  ab  zl.  origanifolio. 
23/1 
B3.  Camel ina  microcaiqpa  Andrz.  ex  Dec.  Prae- 
ter characleres  notos  adhuc  habitu  peculiari,  statura  humiliori 
et  rosulis  radicalibus  a C.  saliva  Crantz,  Fries  et  denlata 
hört.  [C.  foctida  Fries)  diflert.  Tarde  cauliculos  florentes 
emitlit  et  mense  Julio  flores  demum  explicantur,  dum  Cam. 
saliva  et  denlata  jam  diu  defloratae.  Rosulae  quaedam  <?  sunt. 
B3.  CapselUa  ppoemesbesm  (L.)  y.  intcgrifölia  (Dec. 
sub  Hutchinsia)  in  hortis  s.  n.  Capsellae  Berengerianae  occur- 
rit;  etiarn  e Nova  Hollandia  australiori  s.  n.  Microlepidium  fe- 
ncslratum  missa  fuit  a D.  F.  Müller. 
Si.  C'es^atoeepSialas  opIBioceras  var  la  mica, 
quam  D.  Steven  e Tauria  misit,  diflert  a typo,  i.  e.  planta  a 
D.  Steven  s.  n.  C.  orlhoceras  descripla:  rostro  lobulis  baseos 
tantum  duplo  (nec  triplo)  longiori,  spica  diametrum  etiarn 
duplo  (nec  tantum  l1  2-plo)  superanle,  petalis  calycem  ae- 
quantibus  (quod  Steven  solum  in  C incurvo  indicat),  sepalis 
etiarn  post  antbesin  ereclo-adpressis.  Cer.  incurvus  Stes.,  cu- 
jus capitula  fructifera  a D.  Steven  missa  comparavi  multum 
distat  a var.  taurica  et  révéra  magis  e carpidiis  affinis  est  C. 
falcato.  A ter  falcato,  quern  e Gallia  austral i misit  Delile, 
C.  orlhoceras  tauricus  non  solum  carpidiis,  sod  jam  petalis  ca- 
lycem aequantdms  (nec  distincte  superantibus) , laciniis  folio- 
rum  brevioribus  et  latioribus,  scapis  magis  et  fere  ex  loto 
(nec  tantum  apice)  lanuginosis  diflert.  Cer.  reflexus  Stev.  se- 
cundum plantas  e seininibus  a D.  Karelin  missis,  spicas  non 
semper  diametro  triplo  longiores  praebet,  sed  saepe  tantum 
1 '/a-plo  longiores;  ceterum  descriptioni  Slevenianae  con 
formis. 
S5.  CSapliIai*iBm  omnium  flores  vespere  non  claudun- 
tur  ut  Eucharidiorum ; inde  eximia  borum  generum  diversilas 
biologica. 
11».  ^Iloizonimai  arclottoidcuoii  K u n/.e  in  Lin- 
naea  XVII  p.  572.  Genus  Alloizonium  ibi  constitutum  minime 
a Cryploslemmale  diversion  el  planta,  e seininibus  ab  auctore 
ipso  1845  missis  educata,  imo  in  C ■ calendulaccum  L.)  R.  Br. 
abiit,  a quo  foliis  runcinato - bipinnatifidis  el  areolis  reccpta- 
culi  fimbriatis  non  semper  diflert;  planta  ^ sec.  Kunze,  sed 
beic  semper  G erat.  Pari  modo  C.  hypochondriacum  L.  R.  Br. 
quolibet  anno,  licet  e seininibus  purissimis  educata,  in  C.  ca- 
lendulaceum  transiit. 
17.  Cyiiogïossiim  glocliid âaluin  Wallicb  ex 
Bent  h.  et  Lind  I.  In  ollis  cultum  caulis  crectus;  corolla  in 
Bot.  Regist.  1841  tab.  15  male  depicta,  est  laele  cocrulea 
(coelestina) , fornicibus  albis,  dein  roseis.  4 arietatem  cnililur 
parvifloram,  corollis  tantum  2 lin.  dianietros.  Sec  Dccan 
dolle  v,  sec.  Lindley  stricte  o',  in  korto  vero  poliori 
parte©.  Occurrit  quoque  s.  n.  falsis  C.  coeleslini  cl  ( . lan<e<dat  ». 
18.  l)iinor|)lianfIiu<i  linlfoliu**  Fatal,  sem.  b.  Pe- 
trop. Synonyma:  Conyza  ambigua  Decand.  1815  l-.njiron 
linifoliinn  Willd.  1800  = Eriyeron  rripinn  PoUfC  in  Mein 
Acad.  Toulouse,  III  (1788)  p.  318.  Synonymon  Pourretii 
attulit  Duby  1830  et  révéra  e descriptione  l’ourretiann. 
oblivioni  diu  tradita,  planta  dignosci  potest,  licet  nom! um  per- 
de FAcâïlémic?  d«?  Saiaal-PétfeipslïOBBPg-. 
