588 
TEXT OF 
Relics of 
antiquity. 
F. 54a. 1 
Only one 
temple ieft. 
Shaving 
ceremony. 
Shrine of 
Hanuman. 
F. 54b. 1 
Tame mon- 
keys. 
Legend of 
Hanuman. 
7 . 55a. 1 
quentia, fuit amplissima: et sedificiorum quidem dignitatem, ruinse plane indicant. 
Eruuntur enim e latebris ruinarum, columnse et statuae vetustissimae, *eseque scite 
atque afabre factae. 1 
Superest unum tantum, e multis, gentilitium |j templum, nam Agareni praeter 
pyramidas, reliqua solo aequarunt. Ad hoc templum, quod in iugo quodam, prope 
J omanis ripam, situm est, ex uniuersa India, peregrini frequentissimi confluunt • 
ad quod non permittuntur, a Brachmanis ingredi, nisi prius in ripa fluminis, uiri 
quidem capillum, et barbam ; mulieres capillum, et supercilia abradant • et | sese in 
fhirnen, aliquoties mergant: ut a peccatis, aqua ilia eluantur • qua perfusis, Brach- 
manse, peccatorum omnium ueniam promittunt. Res est quidem stupenda. Nam 
tonsores, plures sunt trecentis, qui expeditissime, semimersos in scabs, quae in ora 
fluminis constructse sunt, ingentem turn uirorum, turn mulierum multitudinem, syn- 
cere, quod attinet ad | pudorem, sed promiscue, abradunt. Ea est enim mali Dse- 
monis astutia, ut speciem quandam religionis, eorum animis inijciat, ut sceleratis- 
simum facinus existiment, aliquid turpe, aut indecorum, in tanta loci, ut ipsi putant, 
sanctitate, uel cogitatione uelocissima moliri, dum impia superstitione implicantur. | 
At eloti, reliquo uitse tempore, ea facta diligentissime deuitant, quae ab ijs peccata, 
iudicantur. Optandum sane, ea cura atque studio, uera peccata ab ijs declinari, qui 
non falsa, sed uera religione imbuti, veram veniam sunt, pia aliqua functione, adhi- 
bito pcenitentise Sacramento, consequuti. 
Ab hac urbe, sex fere milliaribus distat, Anumanti fanum • in quo trecenti, et 
his amplius, simij, in saltu quodam, publicis sumptibus aluntur. Oui statis horis, 
dato signo, || sere tinnienti, arma capessunt, et in duas turmas diuisi, mutuo digladi- 
antur, eadem, seris tinnitu deponunt. *Pransum coenatumque, eodem pulsu veni- 
unt, et a coena prandioque syluam petunt, 1 cum stupore, miserse plebis, quse diuino 
illud prodigio, fieri existimat. Brachmanse uero, his fraudibus, miserum populum, qui 
his praestigijs, dementer, non solum credit, uerum etiam capitur, decipiunt. Nam 
simios | arte, et diligentia, et vetustiorum, qui iam sunt edocti imitatione, ad ilia 
agenda erudiunt. Atque hsec, honorem ut suo patrono Anumanto, cultumque tribu- 
ant, simios sua sponte facere persuadent. 
Anumanti uero fabula, sic habet. Maessuris, Crustni et Br anise f rater, filius uero 
Para Maessuris, dicitur, mulierem quandam, quse in monte solitaria religionis caussa 
degebat, adamasse uentique internuntio grauidam j effecisse, quse Anumantum edi- 
dit, forma simij. Qui cum a matre qusesiuisset , “Quisnam est meus pater ? ” mat- 
rem respondisse ferunt, “ Ventus.” At uero uentus, ne tantse rei ueritas lateret, aut 
fortasse ne cogeretur, filium suis sumptibus educare, mouendis procellis interdum, 
euocandisque pluuijs ocupatus, cum denique, nullo consistat loco, aut lEoli specuj 
aliquando clausus, filium periclitari timeret; vel quod pueri forma displiceret, e uesti- 
gio dixit, “Minime gentium. Huius simij pater, Maessuris est.” Qui omnibus de- 
nuntiari iubet, malum dsemonem, non ingressurum eius domum, nec illi, filijsue illius, 
qui simium hunc coluerit, damnum allaturum. || Aiunt uero, ideo simios, ex arbore in 
arborem inuolare, quod interuentu, et opera uenti, Anumanthus generatus sit. Hunc 
1 ist: non inepte fabrefactse. 
2 ist: pransum coenatumque, eodem pulsu petunt. 
