- 50 - 



warunek peryjodycznego skraplania się pary. Rozkład wód i lądów niesymetry- 

 czny w obu półkulach pociąga za sobą konieczność, że para, wytwarzająca się 

 w przeważnój masie na półkuli pd. od jesiennego do wiosennego porównania dnia 

 z nocą, w drugiem półroczu opada przeważnie w półkuli północnej. Stąd po- 

 równywa on atmosferę w całśj rozciągłości do maszyny parowej, którój zbiorni- 

 kiem wody jest południowa, a kondensatorem północna półkula i najlepsze znaj- 

 duje poparcie tego zdania — które M a u r y, porównywając ilość wód w potokach 

 na obu półkulach, starał się przeprowadzić — w deszczach musonów : . wiatr state- 

 czny półkuli pd., postępując za słońcem, przekracza równik i. zmieniając swój kie- 

 runek Pd. W na Pd. Z, skrapla na pd. stoku gór Gathes i Himalaja przyniesioną 

 z pd. półkuli parę i wylewają w deszczach obfitych. 



Na tern kończymy traktat o zmienności temperatury w Warszawie. Przed- 

 miot, dotyczący jednego punktu na ziemi, doprowadził nas do kwestyi, całą kulę 

 obejmującej. Taka jest własność każdego zadania meteorologicznego, bo żadne 

 zjawisko atmosferyczne nie jest faktem oderwanym, lecz funkcyją jednego i' tegoż 

 samego organizmu — powietrzni cał^j. Niemasz tu poruszeń, niema zjawisk odo- 

 sobnionych tak, iżby ten organizm nie odczuł, nie odzwierciedlił w skutkach i na- 

 stępnych objawach swego życia. Jak u człowieka włos bez przyczyny nie spada 

 z głowy, tak w powietrzni nie spada "płatek śniegu bez pobudki również całego 

 jój stanu dotyczącej. Wszystko to się dzieje na tle jednego życia i gubiłby się 

 tylko w domysłach ten, ktoby zjawisko jakie z czysto miejscowych stosunków wy- 

 jaśnić usiłował. 



