- 20 - 



gdzie Tn oznacza normalną ciepłotę n-^ epoki, T średnią ciepłotę roczną z tych 

 epok obliczoną, a', a"... współczynniki stałe, które z obserwacyj, podług metody 

 najmniejszych kwadratów obliczyć należy, jak również i kąty pomocnicze 



Dane, posługujące najlepiej do określenia tych stałych wielkości, są to cie- 

 płoty, odpowiadające pewnym w roku epokom o równych odstępach. Jeżeli przyj- 

 miemy 12 takich epok, tedy wyprowadzonych przez nas średnich miesięcznych użyć 

 bezpośrednio nie możemy; potrzebują bowiem one poprawek z dwu względów: 

 naprzód, ponieważ zmiana ciepłoty nie odbywa się jednostajnie, temperatura 

 średnia ze wszystkich dni miesiąca różnić się musi od temperatury środka mie- 

 ' siąca; powtóre, przy niejednakowej liczbie dni av pojedynczych miesiącach odstępy 

 pomiędzy środkami każdego miesiąca mamy nierówne. 



Ze względa, że prawdopodobne błędy przewyższają te poprawki, meteorolo- 

 gowie przy obliczaniu okresowego ruchu temperatury w ciągu roku, uwagi na te 

 dwie okoliczności zwykle nie zwracają, biorąc wprost średnie wypadki miesięczne, 

 za podstawę rachunku i dając dla każdego miesiąca równy łuk 30° w kole rocznem. 

 Tern większe mielibyśmy prawo pójść za ich przykładem, o ile że i nasze dane 

 jakeśmy nadmienili, powstałe ze średnich dziennych, niesprowadzonych do pra- 

 wdziwych, ścisłości rezultatu nie zapewniają. Unikając atoli słusznego zarzutu, 

 jak niemniej pozostając na stanowisku specyjalności, którój Pam. Fiz. otwiera swe 

 łamy, wprowadzamy należyte poprawki. 



Aby uczynić je o ile można małemi i zgodzić początek współrzędnych z po- 

 czątkiem roku, bieżemy dwanaście epok w równej od siebie odległości w ten 

 sposób, iżby pierwsza z nich odpowiadała odstępowi równemu całego okresu, 

 licząc od początku roku, t. j. od północy 31 Grudnia ('); druga epoka, która po 

 pierwszej obejmować powinna całego okresu, odpowiadać będzie odstępowi 

 od początku roku i t. d. Tym sposobem rok cały uważać możemy jako obwód koła 

 podzielony na 360 równych części, czyli stopni. Jeżeli teraz dla n weźmiemy 

 wielkości O, 1, 2 .... 11, to dwanaście naszych epok odpowiadać będą kolejno 

 kątom {n -h Vv) 95 z= 15 , 45", 75° i t. d. "Wzór zaś nasz przedstawi się w formie: 



r„ = r -f «^ sin I {n -f- 'A) y + «' - 15° I 



+ a" sin I (« -j- A) 2 f/) + «" — 30° | 



4- a'" si7i I {n + 'A) 3 9 + a'" — 45° | ^ 



4- 



Sprowadzenie średnićj temperatury miesięcznej do temperatury środka mie- 

 siąca zależy od różnicy rzędu drugiego A2 temperatur dwunastu epok równoległych. 

 Jeżeli tę różnicę obliczymy w pierwszem przybliżeniu ze średnich miesięcznych 

 ważności, to redukcyi dopełnić możem.y za pomocą wzoru — 0,0116 A2. Co się zaś 



(') Ponieważ tu nie chodzi o zmiany temperatury '.vy3ącznie któregoś roku, rachunek rozpocząć 

 możemy od dnia dowolnie przyjętego; najwłaściwiej więc od początku roku cywilnego. 



