ZMIENNOŚĆ TEMPERATURY ROCZNA 



W WARSZAWIE, 



przez APOL. PIETKIEWICZA. 



( Ciąg dalszy). 



Przejdźmy teraz do Wyk. III (Pam. Fiz. T. I), w którym podano naprzód 

 temperaturę przeciętną z lat 55 dla każdego dnia w roku. Nietrudno zauważyć, 

 że ruch ciepłoty w okresie rocznym, jakkolwiek spełnia wrot (cyclus) całkowity, 

 częstym jednak cofaniom się podlega, tak. że linija, ruch ten znacząca, w ciągłych 

 zygzakach przez cały rok kroczy, a każdy jej załom zboczenie od stanu normalnego 

 temperatury oznacza. Snać obserwacyje lat 55 nie wystarczają na zobojętnienie 

 tych anomalij. jakiemi jedne i też same dni w różnych latach odznaczają się, 

 a o jakich Wyk. I (tamże) dowodnie nas przekonywa. 



Na Tab. I (tamże) p. Słowikowski wyznaczył tę liniją graficznie ; prze- 

 nieśliśmy ją na Tabl. I tu dołączoną. Jej widok nasuwa pytanie: czy nieciągłość 

 w podnaszaniu się i opadaniu temperatury w ciągu roku po dłuższym lat szeregu 

 w końcu wygładzoną zostanie tak, że w przecięciu najdłużój prowadzonych spo- 

 strzeżeń ruch peryjodyczny przedstawiać będzie linija ciągła bez żadnych zało- 

 mów? W dalszym ciągu zobaczymy, że przyczyny, wichrzące peryjodyczny wrot 

 temperatury tak są urozmaicone, tak się wplatają i wzajemnie' warunkują na nie- 

 objętych przestrzeniach, że trudno pogodzić się z myślą, iżbyśmy na drodze 

 prostych średnich wypadków mogli kiedykolwiek otrzymać liniją idealną, wolną od 

 wszelkich zboczeń, przedstawiającą w rocznym okresie ciągłość podnaszania się 

 i opadania ciepła, jakiój wobec działań głównego sprawcy tego zjawiska, słońca, 

 zaprzeczyć nie możemy, — liniją, któraby nietylko czas i wielkość zwrotów w tym 

 okresie, ale i stan temperatury normalnej w każdej danój chwili poznać nam dała. 



Aby otrzymać taką liniją na podstawie spostrzeżeń, udajemy się do rachunku, 

 a mianowicie do metody najmniejszych kwadratów i funkcyj okresowych. Dla na- 

 szego zjawiska peiyjodycznego służy, jak wiadomo, wzór: 



T„ = r -f a' sin (n(f + a'J -\- a" sin {2n(p + « ") + . . . . 



