49) Cerithium sp. B r U g U i e i" e. 



Godziszów, parów pod Folwarkami, parów pod Gorajem, zwany Dołem Mis- 

 sów i pagórek przy Tarnowoii, w wapieniu; pagórek w lasku Terespoiskim, nazy- 

 wany Górą iSzponarową, w piaskowcu wapiennym; las przez który idzie droga 

 z Hamernii do Pardysówki, w zlepię wapiennym; pagórek w lesie pod Oseredkiem 

 i pagórek pod Majdanem Nepryskim, w wapieniu piaszczystym. 



50) Cerithium deforme^ Eichwald (Eicliw. 1. c. t. 3, str. 159; atl. t. 3. 

 tb, 7, iig. 22). C. scabrum 01ivi (Horn.: 1. c. t. 1, str. 410). 



Parów pod wsią. Ładą i pagórki pod Moczydłami. Lipowcem i Batorzem, 

 w wapieniu: pagórek pod Majdanem Nepryskim, w wapieniu piaszczystym. 



51) Co7ius ventricosus> B r 0 n n (Horn,: 1. c. t. 1, str. 32, tb. 3, f . 5 a i b). 

 Brzeg lasu Smoryńskiego, na tak zwanój Górze Kamiennój. w wapieniu. 



* * 



0. Ostateczne wyniki. 



Znamiona petrograficzne i paleontologiczne pokładów miocenicznych guber- 

 nii Lubelskiej, które powyżśj opisałem, doprowadziły mnie do wniosków nastę- 

 pujących: 



1. Pokłady mioceniczne gubernii Lubelskiśj składają się z różnych odmian 

 wapieni i zlepów wapiennych, z piasku kwarcowego i piaskowców. 

 Wapienie bywają: 



a) Wapienie zwyczajne, posiadające złożenie ziarniste i pośrednie między 

 ziarnistem a zbitem, oraz zbite, barwę zaś białą, szarawo- lub żółtawo-białą, jasno- 

 i ciemno-szarą. 



b) Wapienie serpidowe barwy ciemno-szarej. 



c) Wapienie mszankowe barwy białej. 



d) Wapienie jpiaszczyde, pospolicie średnio-ziarniste, niekiedy zbite, szare, 

 jasno- lub zielonawo-szare, a także szarawo-żółte. 



Zlepy wapienne przedstawiają dwie odmiany: 



a) Zlepy muszlowe barwy białój. 



b) Zlepy wapienne drobnoziarniste, czasem bardzo drobnoziarniste i wtedy 

 stosunkowo wytrzymałe, twarde i dosyć często piaszczyste, barwy jasno- i żółtawo 

 szarśj. 



Piasek kwarcoioy jest żółtawo-szary i składa się z bardzo miałkich ziarn 

 kwarcu. 



Piaskowce pod względem spoju należą do dwu odmian, a mianowicie: 

 a) Piaskowce krzemionkowe, drobnoziarniste, barwy brunatno-żółtój, szarój 

 i białój; niekiedy zawierają one w sobie takie niezliczone mnóstwo szczątków 

 organicznych, że słusznie je wtedy nazywać można piaskowcami muszlo wemi. 



