- 113 - 



b) Piaskowce wapienne, posiadające złożenie ziarniste (grubo- średnio i dro- 

 bnoziarniste), a czasem od domieszki w nich miki i łupkowe, barwy jasno- lub bru- 

 dno-szarśj i brudno-zielonawój. 



Piaskowcom krzemionkowym nigdy nie towarzyszą skały trzeciorzędowe 

 wapienne; piaskowce te znajdują się zawsze same i twoi'zą oddzielne kępy śród 

 pokładów systemu kredoAvego. Piaskowce wapienne, przeciwnie, trafiają się 

 zawsze razem z wapieniami im współczesnemi i z niemi się naprzemian warstwu- 

 ją; piaskowce te powstały z wapieni piaszczystych w miarę powiększania się 

 w tych ostatnich ilości piasku. 



II. Faunę, znamionującą skały miocehiczne lubelskie, przedstawiają szcząt- 

 ki otwornic, jeżowców, pierściennic, mszanek, małżów i ślimaków. 



Szczątki otwornic zdołałem dotychczas dostrzedz tylko w jednej miejscowo- 

 ści; ye2oti;ce także bardzo rzadko się znajdują. 



Pierściennice, przeciwnie, znajdują się bardzo często w i^jektórych miejscach 

 okolic pod Nr 4; do najpospolitszych między niemi gatunków, należy Serpula gre- 

 galis E i C h W. 



w tychże samych okolicach pod Nr 4, spotyka się także mnóstwo mszanek; 

 najpospolitszą z nich jest Cellepora globtdaris B r o n n, a do często trafiających 

 się należą jeszcze Pustulipora sp. Blai. i Cellepora uciformis Eichw. 



MaUe pojawiają się w ogóle we wszystkich okolicach, głównie jednak 

 w okolicach pod Nr 5 i 4, a nierzadko też i pod Nr 6; do najpospolitszych ich 

 gatunków należą : łJrcilia /'odolica Eichw., Cardiwm protnidum Eichw. i C. 

 obsoletum Eichw., chociaż często się także znajdują Ostrea sp. Lam i Pecien 

 elegans A n d r z. 



Nakoniec ślimaki bardzo często się ukazują w okolicach pod Nr 4, a nierzad- 

 ko też pod Nr 6 i 5; najpospolitsze z nich są: Trochus sp. Lin. i Ceritliium sp. 

 B r u g. 



III. Biorąc na uwagę skamieniałości i stan w jakim się one znajdują, wy- 

 pada, iż ze wszystkich opisanych skał miocenicznych, jeden tylko szary wapień 

 piaszczysty, tworzący pagórek w pobliżu podsiołka Majdanu Nep ryskiego (Boro- 

 winy), należy najprawdopodobniej do osadów wód morskich, t. j. do piętra śród- 

 ziemnego; wszystkie zaś pozostałe skały potrzeba już odnieść do utworów wód 

 półsłodkich czyli do piętra sarmackiego. A stąd przeto wynika, że formacyja 

 mioceniczna w gubernii Lubelskiej przedstawia prawie tylko warstwy wierzchnie, 

 piętro sarmackie. 



Pam. 



Fizyjo^r 



15 



