- 117 - 



czyli węgla bagiennego, granica ta tylko z trudnością da się ustanowić, gdyż nawet 

 zdają się one przechodzić w siebie nawzajem i z tego powodu napotyka się ta sama 

 trudność w zakreśleniu granicy, jak na wielu innych punktach pomiędzy grupą 

 lijasową a kajprową w innych krajach. Wnosimy więc słusznie z tych spostrzeżeń, 

 że formacyja żelaziaka gliniastego jest młodszą od formacyi kajprowej. To jednak 

 mówiłoby nam bardzo mało o oznaczeniu stosunkowego jego wieku, a więc daleko 

 ważniejszą rzeczą jest wykazanie, jakie skały lub formacyje rzeczywiście leżą w jej 

 nadkładzie. 



Już wyżej w § 22 powiedziałem, że w odosobnionych górach wapienia juraj- 

 skiego Y/ysokiej i Cięgowic w okolicach Siewierza leżą pod sobą: 



1- 0 biały zbity i marglisty wapień jurajski (średnia grupa jurajska) na 



wierzchołkach gór. 



2- 0 Szara glina łupkowa z pokładami żółtych piaszczystych nerek żela- 



zistych z muszlami morskiemi. 



3- 0 mocny kwarcowy konglomerat krzemienny. 



4- 0 pstre iły kajprowe na dnie doliny. 



Warstwa Nr. 2 jest reprezentantem iłu niebieskiego z jego nerkami żelaznemi 

 i sferosyderytami, który w dalszym ciągu, ku północy, coraz wyraźniój występuje. 

 Warstwa zaś Nr. Sjest ogniwem grupy węgla bagiennego, odkrytem przez poszu- 

 kiwania górnicze w niewielkiej od tych gór odległości około Cięgowic i dalśj ku 

 Rokitnu i Kromołowu i zawiera warstwy węgla bagiennego z odłamem muszlowym 

 (lignitu). 



Gdy stąd zwrócimy się ku wschodowi, ku podnóżu ciągłego pasma wapienia 

 jurajskiego, to zobaczymy na jego grzbiecie w miasteczku Włodowicach obnażone: 

 z wierzchu zbity, biały wapień jurajski, obfitujący w Ammonites poly- 

 plocus i Am. canaliculatus Miinst. Nieco niżej od niego 

 szary i niebieski ił z bulwami sferosyderytu; wykopano w nim studnię do 

 14 łokci głębokości, która już jednak na wapień nie natrafiła. 

 Ponieważ warstwy wapienia upadają płasko ku Pn. W. glina zaś głębiój na 

 stoku w spągu jego wychodzi, a więc pierwszy musi spoczywać na ostatniój. 



Okazuje się to jeszcze jaśniej niedaleko stąd przed wsią Parkoszowice. Tu na 

 stoku leżą pod sobą : 



Wapień jurajski, biały, zbity. 



Wapień jurajski, żółty, cokolwiek ziarnisty, podobny do niektórych do- 

 lomitów rudonośnych; zmięszany z małemi ziarnami rudy bobowej (Jura 

 brunatna). 



Ił wapnisty, łupkowaty, szary i niebieski a w nim warstwy zszeregowa- 

 nych (aneinander gereihten) bulw sferosyderytu ze skamieniałościami 

 (Formacyja żelaziaka gliniastego). 

 Posuwając się tu jeszcze dalej ku podkładowi, ku wsi Błanowice. gdzie wy- 

 niosłości znowu są pokryte wapieniem jurajskim, napotykamy obok. w płaskiej do- 

 linie, osad złożony z przekładanych warstw żółtego i niebieskiego iłu, białego piasku 

 lotnego, pomiędzy któremi prześwidrowano 2 warstwy węgla bagiennego. Pod tym 

 zaś osadem natrafiono świdrem znowu na mocny wapień, który jednak nie jest wa- 



