- 121 - 



5. Belemnites aulensius Voltz (Orthocera conica Sow., jego nlveola Paleont. 

 Pois. t. XII. f. 22). Dość często w żelazistych nerkacli zwierzynieckich oraz 

 w Szląsku. W Memczecli gatunek ten napotyka się tylko w dolnym oolicie. W An- 

 glii tylko w łupk^ lijasowym w WMtby. 



6. Belemnites acuarius Schlotli. (Miinster.Bemerk. ueberBelemniten t. II. 5—6 

 =:B. longissimus Miller alt>o gradlis Zieth t. XXII f. 2). Porównywałem go dawniej 

 błędnie z B. lanceolatus Sow. Bardzo długi, ale najczęściej połamany, grubości 

 tylko dudki pióra i zamieniony zawsze w masę czarną, włóknistą, wapienną. Dość 

 często w nerkach żelazistych zwierzynieckich i dankowickich, ale także w brunat- 

 nym żelazistym dolnym oolicie pod Jaworznikiem. 



7. Belemnites subclavatus Voltz (t, I. f. 11. = B. Tenuis Stahl.). Przez Bronna 

 w Lethaea uważany tylko za odmianę B. clavatus Schloth. Mały ten belemnit napo- 

 tyka się rzadziej niż poprzedni około Zwierzyńca, a gdzieindziśj w górnych mar- 

 glach lijasowych w Klamm około Gundersholfen, około Uhrweiler Bali i Ohmden. 

 Mieszałem go poprzednio z B. fusiformis Muller t. Vni, f. 22. i Park. Org. Eenn. 

 V. III. t. 8. f. 3. z łupku stonesfieldzkiego. 



8. Belemnites semihastatus Blainy. (B. eandiculatus i subcanalioulatus Schlot. 

 B.hastaius Zieth. t. 21. f. 2. i B. latesulcatus Yoltz. Lethaea t. 21. f. 19 122). 

 Rzadko tylko w Zwierzyńcu. Gdzieindziej w żółtej glinie lijasowej wOsterfeld pod 

 Goslarem, w górnym lijasie Gundersholfen, częściej zaś w glinie Oksfordzkiej, we 

 Prankonii, Wiirtembergu, Porrentrug i nad górną Saoną. 



9. Pholadomya Murchisoni Sow. Paleon. Pol. t. VIII. f. 21 występuje często 

 iw bardzo pięknych egzemplarzach w niebieskim ile około Zwierzyńca, Jaworznika, 

 Krzyworzeki i Kowalów pod Praszką, ale także i w średnich polskich warstwach 

 oolitowych. W Anglii, Szkocyi i Francyi tylko w dolnym oolicie, a rzadziej napoty- 

 kana w średnim oolicie nad Saouą. 



10. Pholadomya ambigua , Wykazałem już W Pal. Polski, że ten gatunek 

 jest identyczny z Ph. aeąualis Sow. i odrysowałem tę muszlę często napotykaną 

 w niebieskim ile w Zwierzyńcu; Krzyworzece i Jaworzniku pod nazwą Ph. aequa- 

 lis na t. YIII. f. 12. Również Ph. nana Phiiipi z Great oolite z White Nab 



przedstawia go jako oddzielny gatunek. Według opisu ostatniego, odrysowany tu amonit nie może należed 

 do gatunku opalinus, albowiem jego sierpowate .słupki (Sichelstiele) nie rozpadają się, tak jak u tego ostatnie- 

 go, na liczne, cienkie jak wlos i krzaczkowato połączone zakładki. Buch, a ostatnio Zejszner (listownie) do- 

 dają uwagę, że tego amonita zwierzynieckiego należy por(5wnać z Am. canaliculatus Miinst. Podobieństwo to 

 jednak powstało tylko wskutek omyłki rysownika, który przez kolanko zakładek sierpowych naznaczył 

 bruzdę spiralną, która wcale nie istnieje. Gatunek ten zbliża się widocznie do A. depressus Buch i trzebaby 

 go do niego zaliczyć, gdyby inne charaktery nie zbliżały go znów więcej do A, Strangenwaysi, falcifer i Ly- 

 thensis Sow. Słupki sierpowate wznoszą się od szwu niezupełnie do połowy płaszczyzny skrętu, jako proste, 

 naprzód skierowane linije i tak słabo są zarysowane, że jak np. u A. Strangenwaysi prawie ich rozeznać nie 

 można. Następnie zginają się nagle napowrót, półkolisto i tak silnie ku przodowi, że ich koniec przypada na 

 przedłużeniu stupkajaku A. Strangenwaysi i Lythensis. Biorąc jednak dalej pod uwagę, że 3 jego skręty obej- 

 mują więcej niż 0,33 wysokości skrętów u A. Strangenwaysi, ale nie tak silnie (o, 78) jak u Lythensis, lecz 

 mniej więcej 0, 5 jak u A. falcifer Sow. tab 254. f. 2, który najbliżej jest spokrewniony z A. Lythensis, 

 i serpentinus Schloth., więc musimy go uważać za zgniecionego A. falcifer Sow. a przynajmniej należy on 

 jaknajpewniej do jednego z gatuaków, które charaktery zcją górny lupek lijasowy oraz oolit dolny. 



Pam. fiz. 16 



