- 123 - 



w Lethaei, wiec zaliczam ją do tego gatunku charakterystycznego dla najwyższych 

 łupków lijasowych. Nazwa jój musi pozostać dotąd, aż się rozstrzygnie czy rze- 

 czywiście należy do rodzaju Unio czy też Amphidesma, 



13) Amphidesma ? Muszlę tę opisaną na str. 78 Paleont. Polski, a odry- 



sowaną na t. VIII fig. 6, napot3'-kaną często w ile niebieskim około Panek, Żarek 

 i Praszki, oznaczył Schlotheim jako Yenulites donacinus; że jednak ten ostatni 

 znajduje się w marglu kajprowym, więc wątpię o ich zgodności. Okazuje ona 

 w zarysie swój postaci podobieństwo do rodzaju Venus i Cytherea, rozwarta jest 

 jednak trochę na przedniej, cokolwiek krótszój stronie i odpowiada najlepiej mu- 

 szlom kopalnym, które Phillips, Duncker, Koch i Roemer zaliczają do Amphides- 

 ma. Porównałem ją z A. securiforme Phil. z Cornbrash ale jest ona cokolwiek 

 szerszą od ostatniej i dla tego może należyć do innego gatunku. Być może iż 

 należy do odrysowanej przez Roemera Lutraria ovata (w dodatkach t. XIX f. 27) 

 z lijasu z Schappenstedt. Jeszcze bardziej się utwierdziłem w zdaniu, że ona do 

 Amphidesma należy z tego powodu, że z nią razem występuje jeszcze inny, krót- 

 szy, a więc tępszy eliptyczny gatunek w tój samej skale, który zgadza się zu- 

 pełnie z 



14) Am.phidesma ellipticurn Duncker i Koch t. I, f. 3 z marglu lijasowego 

 pod Epten niedaleko Rinteln, a którą uważałem tylko za odmianę poprzedniego 

 gatunku. Obok dwu tych gatunków znajdują się jeszcze jądra kamienne trzeciój, 

 bardziej kątowatój muszli, która prawdopodobnie należy do Cytherea trigonella- 

 rica Zieth (t. j. Unio abductus PhiL, albo Astarte subtrigona G-oldf.). 



15) ^itorifg ejcarate Duncker i Koch t. II, f. 2. Muszla ta występuje dość 

 często w niebieskim ile zwierzynieckim, porównałem ją z A. lurida, z angielskiego 

 inferior oolite. Grdy jednak jej wydatne żeberka poprzeczne są pod ostrzejszym 

 kątem (mehr winklich) zagięte, więc zgadza się ona lepiej z A. exarata z dolnego 

 oolitu z G-eertzeu i Holtensen. Wraz z nią występuje jeszcze drugi mniejszy ga- 

 tunek, który zapewne należy do 



16) Astarte complanaia Roemer t. VI, f. 28,., ;i górnego marglu lijalsowego 

 z Weisbergholzen, który jednakże można zmięszaij .akże z A. pulla Roemer, z gli- 

 ny bradfordzkiej pod Greertzen, a zatem także;Z doin^ego oolitu. 



17) Liriodon {Trigonia) elegans m. Jest jto gatunek podany W mojśj Paleont. 

 t. VII, f. 1, pod nazwą Tr. costata Sow., albowiem utożsamiałem ją z Tr. elongata 

 Sow., którą Lamarck, Bnmn i ja sam uważaliśmy tylko za odmianę Tr. costata. 

 Jednakże już wówczas Buch zwrócił moją uwagę na to, że ta elegancka polska 

 Trigonia, musi być nowym zapewne dotąd nieopisanym gatunkiem. Zdanie to 

 nabywa teraz wysokiego prawdopodobieństwa, albowiem znajduje się ona w Pol- 

 sce tylko w niebieskim ile pod wapieniem jurajskim, gdy tymczasem dolne i śre- 

 dnie warstwy zawierają tylko właściwy Liriodon costatum, oraz uważaną za jego 

 młodocianą formę Trigonia pullus Sow. Porównywając mój zupełnie dokładny 

 jój rysunek z rysunkiem Lir. costatum up. w Lethaea, widać, że nietylko zarys 

 formy jest zasadniczo różny— gdyż L. costatum jest daleko szerszy, a mianowicie 

 jego wysokość do szerokości ma się jak 5 : 7, a u mego L. elegans wysokość i sze- 

 rokość są sobie równe, ale nadto zachodzi jeszcze i ta wielka różnica, że costatum 

 ma znaczną ilość (do 40) wązkich, bardzo zbliżonych żeberek poprzecznych, które 



