- 124 - 



sięgają aż do cnrivp przedni 6j strony, gdy tymczasem u elegans m. jest żeberek 

 tylko 14—15, bardzo szerokich, bardzo od siebie oddalonych, których końce są 

 pewną przestrzenią od owój carina oddzielone. Pod tym względem podobna jest 

 ona tylko do Trigonia elongata Sow., u którój jednak zachodzi przeciwny stosu- 

 nek wysokości do szerokości mianowicie 7 : 5, a więc jest daleko wyższą od ele- 

 gans i costatum. Jeżeli Lir. simile Bronn Leth t. XX, f. 5, jakkolwiek bardzo 

 podobny do costatum Sow., został od niego oddzielony jako osobny gatunek, to 

 jeszcze większa zasada jest do oddzielenia elongatum i elegans. Po dokładnem 

 oddzieleniu tych gatunków, okaże się może, że każdy z nich jest przeważnie wła- 

 ściwy tylko jednój grupie formacyi jurajskiej, gdy tymczasem gieologowie przyj- 

 mują teraz, że Lir, costatum rozpowszechniony jest od lijasu (w Ałzacyi) ku górze 

 aż do gliny kimmerydzkiśj. 



18) Goniomya angulifera Agass. — Mya angulifera Sow. Rodzaj Lysianassa 

 Gr. Munster. W Paleontologii mojśj, str. 81, podałem przyczyny, na zasadzie 

 których zaliczyłem do rodzaju Lutraria, wyżej wymienioną Sowerbajowską Mya 

 jak również Mya scripta i litterata. Przytem w końcu zauważyłem, że może ma- 

 my prawo do utworzenia nowego rodzaju z tego gatunku, w połączeniu z Lutraria 

 gurgites Brongn., Mya mandibula Sow. i mojój Lutraria trapezicostata. Des- 

 hayes zalicza owe gatunki Mya do rodzaju Pholadomya, co bynajmniej słusznem 

 nie jest. Hrabia Miinster powstał także przeciwko temu zjednoczeniu w Neu 

 Jah. filr Minerał., wyraził się wątpliwie o połączeniu z Lutraria i wreszcie do- 

 szedł do wniosku, że należy utworzyć oddzielny rodzaj, który on Lysianassa na- 

 zwać proponuje i w którym rozróżnia 3 gatunki w lijasie, 6 gatunków w oolitach 

 i 1 gatunek w kredzie westfalski śj. Agassiz nazwał ten rodzaj Goniomya i po- 

 daje 28 gatunków od lijasu górnego aż do piasku zielonego (Grlinsand). Że te 

 muszle nie przedstawiają nigdy skorup połączonych, jak hr. Munster podaje, to 

 rzecz niezupełnie uzasadniona, gdyż znajdujemy przynajmniej jądra kamienne 

 spomiędzy dwu skorup i sam posiadałem nawet jeden egzemplarz, którego obie 

 skorupy, jakkolwiek były u dołu szeroko rozwarte, jednakże były jeszcze połą- 

 czone zawiasą, tak samo jak nasze anodonty, gdy je wysoka woda wyrzuci na 

 piasek lub muł i gdy po kilku dniach zwierzę zamrze lub zgnije. Chcąc utrzy- 

 mać gatunki Sowerbyego, trzeba wiedzieć że jego M. v. scripta = zupełnie Myaci- 

 tes asserculatus Schlotheim. Ta znajduje się w innych krajach: 



w marglu lijasowym w Gortz i Banz, według hr. Miinstera. 

 w górnym łupku lijasowym w Boli i Gundersholfen, 

 w dolnym oolicie i marły sandstone w Daudry i Wisgoldingen, 

 w wapieniu mikowatym dolnego oolitu w Szkocyi. 

 Mya angulifera Sow. znaną jest z gliny foluszowój (Walkererde) a M. litte- 

 rata z dolnego oolitu aż do Corallagu. W Polsce odmiana zwana v. scripta lub 

 asserculata znajduje się rzadko w niebieskim ile w Pankach, a daleko części ój 

 w piaskowcu żelazistym dolnego oolitu tejże okolicy. 



19) Lutraria trapezieontata rn. należy również do Goniomya Ag. W niebies- 

 kim ile pod Zwierzyńcem. 



20) Monotis decussata Miinster (Avicula pectiniformis Bronn. Gryphit. pectin. 

 Hausmann Lethaea t. XXVn f. 13). Jest to mała muszla, którą znalazłem w ziar- 



