~ 131 - 



wic (Peterzkowitz) i Kobyłowa (Kobilaii) w ich ciągu ku północy, w małój dolinie 

 Ochosa. Wskazówkę z tego, że formacyja do którój należy glina niebieska, masy 

 gipsu i wapień marglisty z wydzielinami tejże samej gliny i gipsu rozszerzyła się 

 jeszcze dalej w uławiceniu przekraczającem na formacyi węglowej i szarowace ku 

 zachodowi i południowi, mamy : l-o w małej odosobnionej partyi gipsu, która 

 leży w dolinie Oppy w obrębie Opawy (Troppau) około Połańca (Polhanetz) na 

 wysokości 750 stóp n. p. m. na szarowace; 2-o w obecności należącego do tegoż 

 utworu wapienia bez gipsu powyżej Hulczyna w dolinie Oppy, oraz w pojedyń- 

 czych ławicach, leżących na formacyi węglowej około, Schillerdorf i Kobyłowa. 

 Widoczną jest rzeczą, iż gips połaniecki, wapień Kulczyński, Schillersdorfski 

 i Kobyłowski, niebieska glina Ochoska i z pod młyna Hallfeńskiego. a może i ju- 

 rajska glina z Ostrea eduliformis z podnóża Weinbergu około Hulczyna, są tylko 

 małemi szczątkami jednego, po większój części zniszczonego utworu gieologicznego, 

 który zapewne dopiero po powstaniu rozstępu av skałach, w którym teraz Oppa 

 od Jagernsdorfu aż do Odry płynie, osadził się i zajął go. Ostatnio wymienione 

 wapienie bez gipsu mają barwę brunatno-czerwoną, żółtawo brunatną i szarą, za- 

 wierają wiele małych niewyraźnych muszel i wiele ziarn piasku. Powinnyby 

 więc tak jak glina z Weinbergu należeć do gliniastych i piaszczysto wapiennych 

 ogniw dolnego oolitu, a jak glina niebieska ze swenii gipsami i źródłami słonemi 

 do górnych glin lijasowych. 



Na wschód od Odry gdzie odosobniona ostrowska partyja formacyi węglo- 

 wój, jak również leżąca z drugiej strony Kobyłowska i Pietrzykowicka są wznie- 

 sione i wysunięte z pierwotnego położenia, znajdujemy ślad niebieskiego iłu do- 

 piero o 1 kilometr na wschód Ostrowa w około Orłowa niedaleko Wschowy 

 (Freistadt) na Szląsku austryjackim, gdzie kościół i zamek znowu stoją na odo- 

 sobnionój górze piaskowca węglowego, który o ile można sądzić z rozmaitego upa- 

 du jego warstw— stromo ku NW a słabiej ku NO— również doznał znacznych 

 zaburzeń. Śladem owym jest dość słone źródło, zaledwie o 100 sążni od 

 piaskowca oddalone, które wytryska z gliny również żółtawej, ku dołowi czar- 

 niawo-szarój, marglistój, podobnej do gliny Stabrowickiój i niegdyś w tamecznym 

 klasztorze benedyktyńskim służyło do otrzymywania soli. Gipsu tu nie znale- 

 ziono. Jeszcze cokolwiek dalój ku wschodowi wynurza się znowu formacyja wę- 

 glowa jako mała partyja wyspowata około Korwina, a na wschód od niój około 

 Solcóv/ (albo Solczy) na łące nad Steinau wytryska źródło solne z niebieskiego 

 iłu, podobne do źródła z Ochosy i z innych punktów formacyi żelaziaka gliniaste- 

 go około Rybnika. Obecnie wytryska ono tylko z uieregularnśj kałuży, jednakże 

 pod koniec XVII wieku miało służyć do użytku praktycznego i wtedy było ujęte 

 w szyb 40 sążni głęboki, w niebieski ił zagłębiony. Zupełnie więc błędnie na 

 karcie Oeynhausena wykazana jest w okolicy od. Solców aż blisko do Łuczki, for- 

 macyja węgla kamiennego. Po wykazaniu że niebieski ił formacyi żelaziaka gli- 

 niastego jest równoważnikiem górnych marglów lijasowych, staje się dla nas 

 bardzo ważnym punkt jego znajdowania się około Solców, z powodu jego ścisłego 

 gieograficznego i gieologicznego związku z dolnemi ogniwami cieszyńskiego wa- 

 pienia, który należy do systemu gieologicznego Karpackiego. Idąc bowiem od 

 źródła pod Solcami w górę doliny Steinau, o mili zaledwie ku Albersdorf, na- 



