żącycłi do niśj partyj gipsu. Nie jest też ona osadzona w partyjacli tak odosobnio- 

 nych jak to karta Oeynhausena wykazuje, lecz ciągnie się na wielkich przestrze- 

 niach, pokiyta potężnemi napływami bedącemi najpowszechniejszą; skałą, nizin 

 górnoszląskich po obudwu stronach płaskiśj doliny Odry; jest ona ogólnem pod- 

 ścieliskiem tych aluwijalnych nizin od stóp Karpat i Sudetów, aż do stóp zacho- 

 dnio polskiego pasma wapienia jui-ajskiego, przerwanem tylko przez wyspowatą 

 partyją formacyi węglowój pod Birdułtowem i Mikułowem, przez sięgające od 

 Polski aż do Odiy główne pasmo formacyi węglowej i wapienia muszlowego i przez 

 wapienne pasmo wzgórz odWoźników do Lublińca. Tak szerokiego rozpostarcia pod 

 napływami dowodzi obecność potężnych mas niebieskiego iłu jeszcze nad brzega- 

 mi Nissy (Neisse) i nad Odrą, około Schurgast, Koppen i Brzegu, Z lewej strony 

 Odry widzimy ją jeszcze na powierzchni pomiędzy Falkenberg a Opolem, gdzie 

 istnieją w niej kopalnie Seifersdorf, Szydłów i Brande. Z prawej strony Odry 

 otacza ona ze wszystkich stron raciborską wyspę węglową, pochyla się z żelazia- 

 kami około Kobyłowa ku dolinie Odry pod Raciborzem i ciągnie się ku północy 

 przez Rybnik i Pilchowice aż do Kieferstadtel, Na wschód wypełnia zapewne 

 pod napływami okolice od Loslau przez Sobrau aż do Wisły, na północy dolinę 

 Kłodnicy, otacza pasmo wapienia muszlowego aż do Odry pod Opolem, gdzie na 

 niój kreda leży; wypełnia prawdopodobnie i pod piaskiem całą dolinę Malapany 

 i występuje dalśj w dolinie potoku Budkowickiego nad wodą Bodlandzką, nad 

 Bobrem, Bryśnicą i Liswartą, aż do okolic Wielunia, a wreszcie ciągnie się w gó- 

 rę dolin Liswarty i Warty aż do okolic Kromołowa, 



§ 30, Zebrawszy powyższe fakty dochodzimy bez żadnego naciągania do 

 następującego rezultatu ostatecznego. 



1- 0, Że formacyja żelaziaka gliniastego av zachodniej Polsce z powodu 

 zalegania pod Coralragiem i piaszczystemi ogniwami dolnego oolitu, oraz na 

 zasadzie swych skamieniałości uznana za równoważnik górnych marglów lijaso- 

 wych, rozciąga się stąd, prawie bez przerwy, przez wielką część Górnego Szląska. 

 aż do stóp Sudetów i Karpatów, wstępuje w ostatnich w bezpośredni związek 

 z dolnemi smolnemi łupkami marglowemi okolic Cieszyna, nawet bardzo 

 prawdopodobnie pogrąża się pod ostatnie, więc jest tym .sposobem ogniwem łączą- 

 cem z najniższą grupą systemu Karpackiego, która odpowiada w części jeszcze 

 owym marglom lijasowym. a w części cokolwiek wyżej położonym ogniwom sze- 

 regu oolitowego, 



2- 0. Tenże sam gips, który w północno wschodniej części naszej formacyi 

 pokazuje się tylko w pojedynczych kryształach i grupach kryształów, występuje 

 w południowśj części na krańcu starszych skał w znacznych składach, najczęściój 

 w związku z gliniastemi i marglistemi masami wapienia, które częścią mogą nale- 

 żeć do gliny lijasowój, częścią— jak może glina z Weinbergu, warstwy wapienne 

 z Hułczyna, Schillersdorfu i Kobyłowa i sferytowe margle z Dirschel, przedsta- 

 wiające jaknajsilniśj zburzone szczątki pewnego utworu gieologicznego, odpowia- 

 dają dolnemu oolitowi a może i glinie oksfordzkiśj, jak również zniszczone płyto- 

 wate brunatne piaskowce żelaziste nad niebieskim iłem (lijasowym) w okręgu 

 Lublinieckim, Rosenberskim i Wieluńskim, należą do dolnego, piaszczystego oolitu 

 (Dogger). 



Pam. fiz. 18 



