- 138 - 



3-0 Grips więc górnoszląski jest prawdopodobnie gipsemlijasowpii, tdkichs&mych, 

 albo analogicznych stosunków zalegania, jak owe masy gipsu, które według bada- 

 nia Dufresnoy ') aa wschodnim stoku centralnych gór francuskich w dawnfejszój 

 Langwedocyi od La Salle i S. Hippolite aż do okolic Cazoul, częścią leżą na gór- 

 nym łupku lijasowym i należącym do niego wapieniu belemnitowym a częścią, wdol- 

 n6j południowo-zachodniej rozciągłości ku niższym Pireueom w Dep. Ande w oko- 

 licy Durban i Fitou pomieszczone są pomiędzy tą górną grupą lijasową a dolnym ooli- 

 tem. Jak u stóp Pireneów występujące w towarzystwie pstrych glin kłęby gipsu 

 i wapienia belemnitowego, należącego do górnych margli lijasowych, znajdują się 

 najczęściój w towarzystwie lub sąsiedztwie tamtejszych kul ofitowych albo dyjory- 

 towych, tak też odpowiadające pirenejskim masy dyjorytowe księstwa cieszyńskiego 

 przebijają dolną lijasową grupę systemu Karpackiego, a gips wskazany przez za- 

 padnięcia ziemi i pstre gliny, zapewne tak samo towarzyszy dyjorytowi z Paskau, 

 jak gips znajdujący się w jego bliskości pod Ratimowem z pewnością jest z dyjory- 

 tem w pewnym stosunku. Podobnież solanki towarzyszące górnosziąskiemu gipsowi, 

 z glin lijasowych ( niebieskiego iłu) tryskające odpowiadają źródłom słonym Dur- 

 ban (około La Salle) i pod Salies około Fiton, pomiędzy Sigeon a Perpignan, które, 

 niedaleko tamecznych gipsów, wypływają z górnej grupy lijasowój. 



Błędnie więc dawniój uznałem gips górnoszląski za analog polskiego gipsu 

 kredowego, z powodu że jest do niego łudząco podobny i że ił formacyi żelaziaka 

 gliniastego uważałem za ogniwo bardzo zbliżone do grupy kredowśj. W rzeczywi- 

 stości zaś gips ten nie ma związku z żadną ze skał należących do kredy. 



O SKŁADZIE POLSKIEJ JURY ALBO SZEREGU OOLITOWEGO, 

 PODOBNIE JAK W POZOSTAŁEJ EUROPIE. 



§ 31. Gdym po raz pierwszy dokładniój niż dotąd opisał polski wapień ju- 

 rajski, jego rozciągłość, charakter petrograficzny i skamieniałości, nie byłem jeszcze 

 w stanie dokładnie rozłożyć tśj grupy na ogniwa i porównać jój działów z ogniwami 

 szeregu oolitowego, odróżnionemi przedewszystkiem w Anglii. Było to tem trud- 

 niejszem, że skład jury niemieckiój, najbardziej z polską zgodnćj, niedość stanow- 

 czo był wtedy wykazany. Dlatego też ograniczyłem się wtedy tylko na petrogra- 

 ficznym i gieograficznym podziale całego utworu na 3 grupy : 



na grupę loapicnia jurajskiego ooUtycznego w górach sandomierskich, skła- 

 dającą się z oolitów i wapienia litograficznego, którą uważałem za 

 starszą, 



') Dufresnoy: ,,Memoire sur l'existence du Gypse et de diver.s minerais metalliferes dans la partie 

 supcrieure du Lias du Sud Ouest de la France" w ,,Meraoircs pour i3ervir a une deacriptioii gśoiogique de 

 la France". T. I. p. l 93 i nast. 



