- 139 - 



na grupę zwyczajnego i dolomitycznego wapienia jurajskiego w Polsce połu- 

 dniowśj i zachodnićj, składającą, się z wapieni białych , zbitych 

 i marglistych oraz dolomitu jurajskiego i 



na grupę loapienia jurajskiego z rudą bobową i pstrych, brekczyj oolitycz- 

 nych, którą mylnie 



za najAvyższą i najmłodszą uważałem, a która, na zasadzie nowszycli badań, zupeł- 

 nie do tego działu nie należy, gdyż warstwy z rudą bobową leżą pod białym zbitym 

 wapieniem jurajskim a pstre brekczyje jako leżące pod formacyją żelaziaka glinia- 

 stego, albo górnemi marglami lijasowemi, należą do formacyi kajprowej. — Nie 

 można więc się dziwić, że większa część gieologów, a pomiędy innemi i Dechen ') 

 idąc za moim przykładem, wygłosił w wykładach gieologii, że w Polsce skład grupy 

 oolitycznćj bardzo zbacza od składu w innych okolicach Europy i że to jest praw- 

 dopodobnie stan przejściowy do jeszcze większych zmian, które w innych miejsco- 

 wościach się okażą. Otóż bynajmniój tak nie jest; zboczenia nie są większe niż 

 pomiędzy szeregiem oolitowym niemieckim a południowo i północno angielskim. 

 Walchner był pierwszym '■^), który z mego opisu słusznie wywnioskował, że po- 

 większój części biały zbity wapień jurajski Polski należy do Coralragu, a inne głę- 

 biej położone warstwy do Dogger. Później, po ukazaniu się mojej Paleontologii, 

 w którśj jeszcze bliżej wykazaną została zgodność polskich skamieniałości juraj- 

 skich z innemi europ ej skiemi i Dechen także oświadczył się za tern, że porównanie 

 tych skamieniałości z muszlami przewodniemi jury niemieckiej, uzasadnia przypu- 

 szczenie, że po dokładniej szem zbadaniu, w jurze polskiej okażą sie. ogniwa podobne 

 do odkrytych w Niemczech, Francyi i Anglii, ogniwa, które na zasadzie skamie- 

 niałości, nawet tam rozpoznać się dają, gdzie wykazanie stosunków zalegania (jak 

 to ma miejsce w wielu punktach jury polskiój) przedstawia niezwykłe trudności. 



W Anglii środkowej i poludniowój udało się przedewszystkiem, skutkiem 

 prac Williama Smitha, dokładniej odróżnić pojedyncze warstwy szeregu oolitowego 

 i nadano im nazwy miejscowe; popełniono jednak pewne błędy, gdy tu specyjalne 

 i tylko w niektórych okręgach stale się napotykające poddziały chciano uważać za 

 typ ogólny, którego i gdzieindziej szukać chciano. Znalezienie w znacznój odległości 

 równoważników podobnych, często miejscowych utworów, uzasadnionych na obec- 

 ności po; ed^/wc^j/c/j skamieniałości, albo też na jakićjś szczególnej, często wątpliwćj 

 własności petrograficznój, może się udać tylko wyjątkowo. Jak pewna grupa 

 warstw jednego i tego samego peryjodu przedstawia często inny wygląd zewnętrzny 

 a nawet zupełnie odmienny skład mineralogiczny, tak też jedna i ta sama grupa 

 warstw może mieć w pewneni miejscu pojedyncze organizmy, których na innych nie 

 ma, dlatego, że klimatyczne warunki nierówno w obudwu miejscach życiu ich 

 sprzyjały; dlatego też porównywając ogniwa jakićjś grupy jednego kraju z odpo- 

 wiednią grupą drugiego, powinniśmy pamiętać o zasadzie: 



1-0 że należy brać pod uwagę tylko główne działy tój grupy, niedając 

 się Avprowadzić w błąd szczegółom, dotyczącym nieznacznych pod- 

 działów. 



') w niemieckiem tłdra. gieologii De la Beche str. 36 3, 

 ') W podręczniku Gieognozyi p. 582 i 616, 



