- 140 - 



2- 0 że uie należy brać za podstawę pojedynczy cli rozproszonych skamie- 



niałości, lecz ich ilość ogólną w pewnym głównym dziale, 



3- 0 że porównanie grup jednoczesnych zacząć należy od kraju najbliż- 



szego, gdyż klimatyczne i miejscowe warunki powstawania były tu 

 najbardziśj zbliżonemi; potem dopiero można przejść do dalszych 

 okolic. 



Z tego to powodu jurę polską porównać należy naprzód z jurą południowo 

 i północno-niemiecką. Jakkolwiek teraz na powierzchni nie widać żadnego związku 

 jury polskiej z północno-niemiecką, to jednak późniój okaże się, że mając z sobą 

 związek w głębi są częściami jednego i tego samego zagłębia jurajskiego. 



§ 32. Cały szereg oolitowy w najszerszem znaczeniu tego wyrazu składa się 

 z trzech wielkich grup, a mianowicie: 

 Lijasowój 



Oolitowój w ściślej szem znaczeniu tego wyrazu, czyii właściwśj grupy 



jurajskićj, 



Weldeńskiój. 



Jeśli odłączymy pierwszą i ostatnią, to właściwa jura, według Conybeare 

 ■w południowój i środkowój Anglii jak również w północnej Francyi rozpada się na 

 8 piętra, czyli grupy główne, oddzielone dwoma wielkiemi osadami glinianemi 

 i marglowemi. Dla tego też tam najlepiej widać skład części. Naprzód na marglach 

 lijasowych leży: 



dolne piątro jurajskie czjli Dogger, składający się z poddziałów Smitha: 

 dolnego oolitu z jego piaskowcami, gliną foluszową, głównym ooli- 

 tem, Forest marble i Cornbrash. Ku górze jest ona przez glinę Oks- 

 fordzką (wraz z Kelloway rock) oddzielona od 

 średniego pietra jurajskiego czyli wapienia koralowego, który się składa 

 z wapnistego piaskowca i coralragu z jego oolitami. Z góry jest ono 

 oddzielone gliną Kimmerydzką od 

 piętra górnego, czyli od v)apienia portlandzkiego. 

 Jednakże skład mineralogiczny tych trzech, wszędzie dających się rozpoznać 

 piątr, niewszędzie jest jednakowym. Jak tam pokłady gliny i połączone z niemi 

 warstwy piaskowca stanowią tylko podrzędne masy pomiędzy głównemi warstwa- 

 mi wapiennemi, tak znów naodwrót na północy Anglii i w południowej Szkocyi 

 pierwsze osiągnęły znaczną'przewagę nad ostatniemi i niektórych angielskich pod- 

 działów wcale już wykazać niepodobna. Zupełnie znów inaczej rzecz się ma, gdy 

 się zwrócimy bardziej na południe Europy, W południowo-zachodniój Francyi trzy 

 główne piętra jurajskie, według Dufresnoy nie są wcale wyraźnie ograniczone, 

 gdyż glina Oksfordzka i Kimmerydzką zastąpione są wapieniami marglistemi i cały 

 szereg oolitowy jest przeważnie wapiennym utworem, w którym niemożna odróż- 

 nić angielskich poddziałów. Prawie tak samo rzecz się ma we właściwych górach 

 Jura. W dep. Wyższśj Saony rozdział na piętra, jest według Thirria cokolwiek 

 wyraźniejszy, ale jego porównanie warstw pojedynczych z poddziałami angielskiemi 

 jest zanadto sztuczne. Eozróżnia on 



1-0 w piątrze górnem, składającem się z wapienia i marglu z Gryphaea 

 yirgula, trzy grupy, które nazywa wapieniem portłandzkiem, gliną 



